Efekt geometryczny 3D – potrzeba samoświadomości i woli

Efekt geometryczny 3D – potrzeba samoświadomości i woli – galeria zdjęć.

„Poznaj samego siebie”, „Władaj sobą”, „Ćwicz rozum”, to maksymy wyryte na starożytnej, greckiej wyroczni delfickiej. Czym różni się więc żona od szympansa? Żona potrafi wychować samą siebie. Może stosować inżynierię podświadomości wobec siebie samej oraz stosować system zarządzania własnym układem nerwowym i umysłem. Szympans tego nie potrafi. Oczywiście, żona często przeżywa emocjonalne wybuchy i huśtawki. Ale ona wie, że wynikają one z tego, że wielu emocji jeszcze nie okiełznała lub nie zidentyfikowała. Żona ma skłonność do popełniania błędów i ma nieuporządkowane pragnienia – mózgotrzepy, które niszczą jej relacje z innymi. Ale żona jednocześnie wie, że można nad nimi pracować i że można złe skłonności i złe pragnienia zagłuszyć dobrymi skłonnościami i dobrymi pragnieniami. Żona potrafi sama decydować o budowie i funkcjach swojego układu sterującego. Być może szympans ma świadomość i podświadomość. Być może szympansa lub jakiś superkomputer lub superautomat da się uczłowieczyć tak jak w komiksach lub filmach science fiction, ale to i tak nie zmienia faktu, że żona jest autentycznie świadoma i ma autentyczną wolną wolę. Najciekawsze jest jednak to, że żonę może wychować również mąż, ingerując z zewnątrz w maszynerię umysłu żony, w celu zwiększenia jej samoświadomości i silnej woli oraz w celu poprawy wspólnych relacji małżeńskich.

Aby to wykonać, mąż powinien opracować model świadomego i wolnego umysłu żony, oraz model zarządzania tym umysłem. Potencjał zapętlenia się autonarracji i wytworzenia się świadomości i wolnej woli drzemie w każdym człowieku. Czy taki potencjał drzemie w zwierzętach i automatach na razie nie wiadomo. Niemowlę swoim intelektem nie przewyższa szympansa, ale gdy z upływem czasu dojdzie w jego głowie do procesu organizacji informacji wokół obrazów i dźwięków powiązanych ze słowami, człowiek zaczyna zadawać trudne pytania i szuka na nie odpowiedzi. Nawet jeżeli szympans jest świadomy, to on swojej świadomości i podświadomości nie określa, nie konstruuje i nie projektuje. My ludzie mamy prawdziwie wolną wolę. Możemy nie reagować behawioralnie jak zwierzęta. Jesteśmy wystarczająco inteligentni aby dobrać się do własnej głowy i ją zhakować. Możemy autentycznie przejąć kontrolę nad własnym umysłem, własną świadomością i własną podświadomością. Szympans nie potrafi opuścić własnego ja i nie potrafi obserwować siebie z zewnątrz. Nie potrafi sam zaatakować i rozbroić własnego umysłu. Żona poznaje, diagnozuje a następnie planuje i kreuje swoją osobowość. Ona zna konstrukcję i architekturę swojego umysłu i manipuluje tą konstrukcją i architekturą. Ona zna oprogramowanie swojego umysłu i może je zaatakować i zablokować nowym oprogramowaniem. Jest zdolna do zaplanowanego treningu i zaplanowanego, kontrolowanego autoprogramowania swojej świadomości i swojej pamięci podświadomej. Skoro żona to wszystko potrafi, to być może mąż również mógłby się tego nauczyć, i pomóc żonie w jej wysiłkach. Aby tego dokonać najpierw trzeba poznać ciało żony, które jest fizycznym nośnikiem umysłu żony.

Ciało żony to bardzo zaawansowana technologia. Żona zbudowana jest z replikatorów – bardzo złożonych samoreplikujących się układów cząsteczek, które są tak niesamowite, że producenci filmów science fiction sugerują, że życie jest dziełem pozaziemskiej cywilizacji. Replikatory maja bardzo złożoną konstrukcję i wchodzą w bardzo złożone chemiczno – elektryczne relacje i oddziaływania z innymi cząsteczkami. Replikatory zachowują się jak mikroprocesory atomowe zasilane reakcją utleniania węgla. Posiadają one oprogramowanie, którym jest łańcuch DNA, zawierający kod maszynowy wykonywany przez nić RNA – chemiczną linię produkcji – drukarkę cząsteczek, które poszukują innych cząsteczek w celu uformowania elementów konstrukcji replikatora. Jak bardzo złożone jest ciało kobiety, świadczy fakt, że gdyby rozwinąć wszystkie chromosomy zawierające DNA ze wszystkich komórek żony i połączyć je końcami to długość łańcucha byłaby większa niż średnica układu słonecznego. Oprogramowanie replikatorów, wspólnie z reakcją tego oprogramowania na środowisko życia replikatorów, zmuszają replikatory do uformowania ciała żony – fenotypu. Żono z prochu powstałaś! Dzięki rozwojowi oprogramowania DNA w procesie biologicznej ewolucji lub popromiennej mutacji i łączenia się oprogramowania różnych replikatorów powstały poszczególne gatunki organizmów. Gatunek człowieka pochodzi od mutacji mającej początek w ciele tzw mitochondrialnej Ewy – matki która nie mogła już mieć dzieci z małpami z innych stad niż swoje własne. Dzięki fuzji oprogramowania DNA matki i ojca, każdy model żony jest wyjątkowy, może z wyjątkiem bliźniaczek jednojajowych – one mają jeden genotyp ale stanowią różne fenotypy. Genotyp żony jest zwykle doskonały, ale fenotyp może zostać uszkodzony w wyniku chorób lub złych warunków w jakich się tworzy. Z wiekiem, fenotyp żony ulega metamorfozie stylowej. Młode ciało żony reprezentuje zwykle styl minimalistyczny, starsze styl vintage a najstarsze styl barokowy. Nie dość że każdy model żony wygląda genialnie, to jeszcze ma potencjał wytworzenia świadomości, wolnej woli i kreacji wolnych relacji z rzeczywistością i z innymi bytami. Ciało żony jest wygraną w kosmicznego totolotka. Gdyby z rachunku prawdopodobieństwa policzyć fizyczne prawdopodobieństwo uformowania się wolnej woli żony, jest one bardzo bliskie zera. Zaawansowana, galaretkowata i przyjemna w dotyku struktura ciała żony wzbudza podejrzenia o jej metafizyczne lub pozaziemskie pochodzenie. Zaawansowanie tej struktury przeczy drugiej zasadzie termodynamiki, która głosi, że fizyczne układy dążą do wzrostu entropii (nieuporządkowania), a nie do wzrostu uporządkowania. Ale nie myślmy już o galaretkowatej strukturze ciała żony, tylko zastanówmy się skąd wynikają umysł, świadomość i wolna wola żony?

Replikatory – mikroprocesory atomowe z których zbudowane jest ciało żony, dzięki oprogramowaniu DNA organizują się w organizm żony. Organizm żony musi reagować na środowisko, inaczej nie przeżyje. Aby reagować na środowisko, organizm żony produkuje układ nerwowy. Układ ten tworzy się i przebudowuje się cały czas, aż do śmierci. Jest bardzo plastyczny i dostosowuje się do metod jego używania. To powoduje że mózg każdej żony jest oryginalny i znacznie różni się anatomicznie od innych mózgów, co bardzo utrudnia naukowcom uogólnienia teoretyczne na jego temat. Poszczególne płaty i zakręty pełnią u ludzi nie zawsze takie same funkcje, ponieważ mózg uczy się poprzez zmianę budowy anatomicznej. Układ nerwowy działa podobnie do studia filmowego działającego w sali kinowej. Te „kino – studio” się porusza i rejestruje to, co studio jest w stanie na zewnątrz kina zarejestrować. Z pewnością nie rejestruje całej rzeczywistości, a jedynie jej mały fragment. Układ nerwowy nagrywa i reżyseruje film 10D i jednocześnie odtwarza i reżyseruje inny Film 10D. Dla tego żona może zamknąć oczy i dalej oczyma wyobraźni widzi film 10D wyświetlany i reżyserowany na sali kinowej swojego mózgu. Kiedy żona otworzy oczy, ogląda i reżyseruje dwa filmy 10D jednocześnie. Jeden jest nagrywany przez wzrok, słuch, dotyk, węch, smak i uczucia z narządów wewnętrznych. Drugi jest w tym samym czasie odtwarzany przez mózgowe obwody obsługujące pamięć wzroku, słuchu, dotyku, węchu, smaku i uczuć z narządów wewnętrznych. W parku maszynowym mózgu żony możemy wyróżnic 10 par kluczowych urządzeń więc będziemy ten podwójny film nazywali matrixofilmem 10D.

Świadomość żony powstaje z nałożenia się tych dwóch filmów 10D, co może w efekcie skutkować wytworzeniem się wolnej woli i w efekcie: świadomym, celowym i zplanowanym autoprogramowaniem języka oraz świadomym, celowym i zaplanowanym autoprogramowaniem zachowania. Na początku tego procesu miejsce ma podświadome autoprogramowanie języka i podświadome autoprogramowanie zachowania. Na tym etapie żona jeszcze nie rozumie co dzieje się w jej umyśle, świadomości, podświadomości i dla tego żona działa i myśli w sposób chaotyczny i zależny od prymitywnych instynktów, podobnie do innych naczelnych. Jednak na pewnym etapie rozwoju umysłowego, w żonie istnieje moment sprzężenia zwrotnego w którym żona obserwując swoją zależność od ciała i umysłu, buntuje się przeciwko swojemu umysłowi i ciału. Szympans nie zbuntuje się przeciwko sobie samemu. Żona może zbuntować się i walczyć o wolność od swoich reakcji behawioralnych. To ludzka wolna wola tworzy autentyczną wolność wewnętrzną człowieka. Możemy wyzwolić się z niewoli swojego ciała i umysłu. Ten bunt jest momentem w którym wolna wola rodzi się. Bunt przeciwko sobie samemu to przejaw wolnej woli żony. Żona nie chce robić tego, co każe jej organizm i podświadome potrzeby. Żona chce być wewnętrznie wolna od własnych demonów i uzależnień. Żona chce być wolna od własnych błędów i kłamstw. Chce zagłuszyć wszystkie swoje mózgotrzepy. Kiedy dusza żony, zbuntowana przeciw ciału i umysłowi, chce się wyzwolić, ma trudne, ale wykonalne zadanie. Musi zaatakować i zhakować swój mózg. Każdy człowiek, nawet mimo niepełnosprawności, wciąż ma potencjał nagrywania i odtwarzania filmów 9D niezrozumiałych, niemych, bez obrazu, bez zapachu, bez bólu, i bez innych efektów specjalnych. Każdy człowiek, o ile choroba, niekompatybilność lub uszkodzenie DNA nie doprowadzą do uszkodzenia układu nerwowego ma potencjał do zaplanowanego autoprogramowania języka i zaplanowanego autoprogramowania zachowania i w efekcie buntu wobec swojej podświadomej pamięci.

Każdy matrixofilm 10D zaczyna się i kończy. Przed tym też się buntujemy. Niestety ciało żony ma obowiązek starzeć się i chorować w celu śmierci – potrzebnej aby zwolnić miejsce na naszej planecie dla kolejnych generacji ludzi – coraz doskonalszych fenotypów i coraz lepiej zaprogramowanych mózgów. Jej matrixofilm 10D ma więc początek i koniec, fabułę, treść i obsadę. Oby miał również happy end i nie był apokaliptycznym horrorem. Matrixofilm 10D jest podzielony na odcinki między działaniem i snami, więc jest serialem. Są w nim scenografia, aktorzy, i akcja. Ale jaki jest gatunek i tytuł filmu żony? Czy jest w nim producent? Czy jest jakaś filmoteka – archiwum dla filmów już ukończonych? Czy producent kolekcjonuje i ogląda żywe ludzkie matrixofilmy 10 D? Czy chce emisji kolejnych odcinków lub nawet kolejnego sezonu? Czy producent zjednoczy wszystkie matrixofilmy w jedną nieograniczoną megaprodukcję? Czy można obejrzeć inne cudze matrixofilmy? Czy ktoś kiedyś obejrzy matrixofilm żony? Czy matrixofilmy muszą mieć jakiś sens? W oparciu o jaką technologię lub o jakie typy plików odkryć intencje producenta? Czy da się nawiązać kontakt z producentem? Czy on nie pisze nam jakiegoś scenariusza, który trzeba samemu odkryć? Czy matrixofilm i slajdy oraz inne pliki mogą istnieć bez replikatorów? Czy matrixofilmy – relacje między plikami – są samodzielnymi bytami? Czy relacje mają masę? Czy relacje są materialne? Czy one są materią? Czy te zagadki i pytania są najciekawsze w całym serialu żony? Czy relacje z innymi matrixofilmami 10 D są najciekawsze w całym serialu żony? W każdym dobrym filmie lub serialu są niedopowiedzenia i wątki tworzące napięcie i wciągające oglądającego. Ale w filmach innych ludzi są również aktorzy. Czy w cudzych matrixofilmach żona jest dobrą wróżką czy Babą Jagą?

Aby matrixofilm 10 D mógł powstać i nie był filmem niemym, musi istnieć „kino – studio”. Całe „studio – kino” żony jest bardzo rozbudowane i wyposażone w wyspecjalizowane urządzenia. Mózg to nie jest jedno urządzenie tylko cała grupa urządzeń. To całe studio produkcji filmowej zamieszczone w sali projekcyjnej 10D. Jest bardzo dużo opracowań dotyczących budowy anatomicznej mózgu, ale my nie damy rady tu wszystkiego ogarnąć, tym bardziej, że na obecnym poziomie rozwoju nauki, neurolodzy nie znają budowy mózgu ludzkiego zbyt dobrze, bo nie ma chętnych, którzy daliby na żywo sobie lobotomię robić lub przewody z prądem na żywo do mózgu wciskać. Nazewnictwo biologiczne narządów mózgu uwzględnia lokalizację narządu a nie jego funkcję, więc jest mocno nieintuicyjne w przypadku próby budowy modelu umysłu żony lub modelu zarządzania umysłem żony. Dla tego użyjemy metafory „kina – studia” i nazewnictwa związanego z funkcją danej grupy narządów. Poza tym mężczyźni lubią terminologię techniczną i niechętnie korzystają z nieścisłych i nieprecyzyjnych psychologicznych terminów oraz kontrowersyjnych hipotez wywodzących się z konkurencyjnych psychologicznych paradygmatów. Żonę dużo łatwiej jest rozgryzać i rozpracowywać jako najwyższy cud techniki, inżynierii lub konstrukcji niż jako psychologiczny przypadek. Mózg żony jest bardziej wyrafinowany niż rosyjska stacja kosmiczna MIR, Cyklotron LHC i Terminator T-1000. Plątanina wieloetapowych dróg neuronów oraz ich przegrupowania, a także ich wystawienie na kontakt z hormonami i neuroprzekaźnikami, które to procesy mają miejsce w poszczególnych płatach i jądrach mózgu jest bardzo trudna do opanowania pamięciowego. Dla tego musimy wszystko to uprościć do schematu – modelu – instrukcji obsługi – który jesteśmy w stanie zwizualizować, zapamiętać i użyć w systemie zarządzania umysłem żony. Nie jest to model idealnie odwzorowujący mózg żony, ale dzięki uproszczeniom łatwiej będzie nam przyswoić system zarządzania mózgiem żony. Dla uproszczenia naszego modelu mózgu żony i systemu zarządzania mózgiem żony, przyjmiemy więc kilka następujących uproszczeń:

1) Każda funkcja realizowana przez układ nerwowy jest oparta na podwójnym zestawie urządzeń: urządzeniu rejestrującym i urządzeniu odtwarzającym. Wszystkie urządzenia kina – studia posiadają wejścia i wyjścia dedykowane do przepływu sygnału z konkretnych innych urządzeń kina studia oraz wejścia i wyjścia uniwersalne. Niektóre funkcje realizowane przez układ nerwowy są przetwarzane przez urządzenia modulujące. Głównym urządzeniem modulującym jest reżyserka zlokalizowana w płacie przedczołowym. Pozostałe urządzenia modulujące to gruczoły uwalniające hormony.

2) Urządzenie rejestrujące posiada biologiczne narządy – „interfejs – kartę rozszerzeń”, sterowaną jej wrodzonym – genetycznie zaprogramowanym oprogramowaniem „BIOS”, zlokalizowanym z reguły w tzw korze pierwszorzędowej odpowiedzialnej za daną funkcję. Oprogramowanie BIOS kart rozszerzeń – interfejsów jest wrodzone. Jest ono prawie identyczne u wszystkich ludzi.

3) Urządzenie odtwarzające posiada oprogramowanie – sterownik programowany w reżyserce, zlokalizowanej w płacie przedczołowym, oraz oprogramowanie bazy danych, programowane z reguły w tzw korze asocjacyjnej odpowiedzialnej za daną funkcję – sektorze mózgu zawierającym pamięć danej funkcji. Sterownik urządzenia odtwarzającego programowany w reżyserce – głównym urządzeniu modulującym – tworzy i uruchamia filtry percepcyjne, które subiektywnie zniekształcają sposób w jaki żona postrzega świat. Filtry percepcyjne tworzą się wokół najważniejszych z punktu widzenia żony tematów, wartości, idei, spraw, obiektów, osób, celów i zagadnień i powodują, że nieliczne tematy, idee, sprawy, obiekty, osoby, cele i zagadnienia zaczynają przyciągać uwagę żony, aż do momentu kiedy ją zdominują. Dzięki filtrom percepcyjnym żona traci dziecięcą wrażliwość na wszystko co obserwuje i staje się życiowo zogniskowana, zafiksowana i skoncentrowana na jedynie kilku najważniejszych z jej punktu widzenia tematach, wartościach, ideach, sprawach, obiektach, osobach, celach i zagadnieniach. Filtry nie są słowami, ale mogą kojarzyć ze sobą słowa, w tym nawet takie, które nie są normalnie powiązane semantycznie, logicznie i przyczynowo ze słowem określającym filtr percepcyjny. Oznacza to, że filtry percepcyjne mogą tworzyć również zwierzęta, ale ludzie potrafią dodatkowo kojarzyć te filtry ze słowami. Z upływem czasu, jeżeli poprzez sterownik urządzenia odtwarzającego, w reżyserce żony nie utworzy się filtr percepcyjny dotyczący określonego tematu, wartości, idei, sprawy, obiektu, osoby, celu i zagadnienia, żona po prostu będzie to wszystko ignorować i nie będzie tego zauważać, lub uzna to za niewarte jej zainteresowania i uwagi. Sterownik urządzenia odtwarzającego programowany w reżyserce może również programować filtry behawioralne, które są ściśle zależne od filtrów percepcyjnych. Jeżeli żona coś zauważa szczególnie często lub najczęściej, i szczególnie często lub najczęściej jest na tym zogniskowana i skoncentrowana, to z reguły reaguje na to co zauważy i na czym się skupia w bardzo specyficzny i konkretny sposób. To co żona robi i jak się zachowuje w sytuacji uruchomienia filtra percepcyjnego staje się filtrem behawioralnym. Filtry behawioralne są powodem tego, że z upływem czasu wykonujemy coraz mniej rodzajów, coraz bardziej zautomatyzowanych reakcji. Filtr behawioralny jest więc zautomatyzowaną reakcją na uruchomienie filtra percepcyjnego. Jeżeli więc zautomatyzujemy jakieś reakcje, trudno będzie nam wykonywać je inaczej niż każe nam filtr behawioralny. Filtry możemy podzielić na główne – uruchamiane najczęściej oraz pomocnicze – uruchamiane w skojarzeniu z filtrami głównymi. O indywidualnych nabytych umiejętnościach i cechach charakteru żony, decyduje więc oprogramowanie instalowane na bazie języka – systemu operacyjnego – oraz sterowników, tworzących filtry percepcyjne i behawioralne a także pluginów instalowanych w reżyserce, oraz adresacja plików baz danych urządzeń odtwarzających żony. Pluginy odpowiadają za poszczególne umiejętności umysłowe i ruchowe żony. Oprogramowanie sterowników, filtrów, pluginów i oprogramowanie dysków baz danych wynikające z doświadczenia i percepcyjnego uczenia się, to oprogramowanie nabyte. Jest ono zupełnie różne u różnych ludzi. Jesteśmy więc „tabula rasa”, ponieważ jedynym oprogramowaniem które posiadamy od urodzenia jest DNA – oprogramowanie replikatorów oraz wynikający z DNA – BIOS urządzeń rejestrujących. Reszta oprogramowania instaluje się pod wpływem doświadczenia. W zależności od doświadczenia i cech nabytego systemu operacyjnego, ludzie mogą więc wychowywać siebie i innych ludzi na świętych altruistów lub na egotyczne demony. Widzimy więc, że wolna wola żony i środowisko życia żony kształtują żonę przynajmniej w takim stopniu jak DNA.

4) Wszystkie urządzenia „kina – studia” są wzajemnie zależne. Wszystkie wymieniają pliki ze wszystkimi, chociaż czasami tylko i wyłącznie za pośrednictwem innych urządzeń. Każde urządzenie uruchamia i programuje, każde inne urządzenie. Każde urządzenie modyfikuje działanie każdego innego urządzenia. Wszystkie urządzenia tworzą więc sieć wielowarstwowej, wielokierunkowej i jednoczesnej wymiany plików i budowania adresacji plików – potencjałów czynnościowych, hormonów i neuroprzekaźników. Urządzenia kina – studia dokonują synestetycznej transformacji plików. Na przykład pliki układu wzroku mogą być przetwarzane na pliki układu słuchu, układu mowy, układu czucia, układu ruchu. Odbywa się to dzięki tworzeniu w reżyserce na konsolecie wspólnych torów dla oddzielnych kanałów obsługujących poszczególne urządzenia kina – studia. W reżyserce, na skutek łączenia kanałów konsolety i sumowania ich do wspólnych torów, dokonuje się więc transkrypcja plików układu wzroku, układu słuchu, układu mowy, układu czucia, układu ruchu, układu węchu i układu smaku i innych układów do zunifikowanego pliku MP10, tworzącego matrixofilm 10 D.

5) Urządzenia „kina – studia” zbudowane są z neuronów i komórek glejowych. Funkcja komórek glejowych nie jest znana nauce. Neurony obsługują przesył i zapis danych chemicznych. Mamy ich w głowie około 80 – 90 miliardów. Kluczowa jest tu nawigacja informacji zawartej w plikach chemicznych – potencjałach czynnościowych (impulsach nerwowych), hormonach i neuroprzekaźnikach. Neuron jest procesorem atomowym, wysyłającym akson czyli przewód chemiczny do innego procesora – neuronu i jednocześnie posiada dendryt wyposażony w synapsy, do których zapinają się aksony innych neuronów tworząc trójwymiarowa geometryczną siatkę 3D.  Mózg żony można więc badać jakby była to sieć procesorów atomowych komunikujących się przy pomocy plików chemicznych. W odróżnieniu od makroskalowych procesorów krzemowych, procesory atomowe działają w sposób niedeterministyczny. Tę cechę procesory atomowe zawdzięczają zjawisku splątania kwantowego i kwantowej nieoznaczoności. Oznacza to, że zona nie jest zdeterminowanym automatem, ponieważ w działanie procesorów atomowych żony wprojektowany jest proces przypadkowego uruchomienia, wynikający z rachunku prawdopodobieństwa.

6) Neuron odbiera pliki chemiczne – potencjały czynnościowe, hormony i neuroprzekaźniki, które przetwarza na inne pliki chemiczne – potencjały czynnościowe i neuroprzekaźniki. Pliki chemiczne – potencjały czynnościowe – uruchamiają się szybko ale oddziałują krótko. Pliki chemiczne – hormony i neuroprzekaźniki uruchamiają się długo i z dużym opóźnieniem, ale oddziałują długo. Wszystkie pliki stanowią sygnał wysyłany lub odbierany przez urządzenia kina – studia.

7) Neurony komórek sensorycznych przewodzą pliki chemiczne – potencjały czynnościowe – do sektorów rejestrujących wrażenia lub bodźce. Następnie, neurony podłączone do sektorów  rejestrujących wrażenia i bodźce przewodzą pliki chemiczne – potencjały czynnościowe – do sektorów odtwarzających wrażenia i bodźce. Następnie, neurony połączone do sektorów odtwarzających wrażenia i bodźce przesyłają pliki chemiczne – potencjały czynnościowe – do sektorów modulujących wrażenia i bodźce. Następnie, neurony podłączone do sektorów modulujących wrażenia i bodźce ponownie przesyłają pliki chemiczne – potencjały czynnościowe – do sektorów odtwarzających wrażenia i bodźce. Następnie, neurony podłączone do sektorów odtwarzających wrażenia i bodźce przesyłają pliki chemiczne – potencjały czynnościowe – do komórek efektorowych narządów.

8) Istota szara mózgu tworzy sektory pamięci urządzeń „kina – studia”. Sektory – fałdy – mózgowe (Pola Brodmanna) podzielone są na zwoje a zwoje na obwody i strefy i w końcu na pojedyncze procesory – neurony i komórki glejowe. W tkance istoty szarej neurony organizują się w słupy neuronów złożone z warstw przebiegających przez warstwy kory istoty szarej w neurologii oznaczane kolejnymi numerami rzymskimi. Istota szara stanowi rodzaj kliszy chemicznej, ponieważ zawiera dużo małych i krótkich neuronów, które mają bardzo rozwinięte dendryty – jednostki pamięci komórkowej i jednocześnie czujniki plików potencjałów czynnościowych, hormonów i neuroprzekaźników.

9) Istota biała mózgu stanowi „okablowanie” urządzeń „kina – studia”. Poszczególne sektory, zwoje lub obwody  istoty szarej wysyłają aksony „magistral danych” – wiązek aksonów – do jąder mózgowych. Jądra mózgowe lub poszczególne sektory wysyłają magistrale danych do innych sektorów lub jąder mózgowych. Niektóre jądra lub sektory wysyłają magistrale danych do „szyny głównej” – pnia mózgu i rdzenia kręgowego. W tkance istoty białej, neurony tworzą często bardzo długie drogi aksonów, które zbiegają się w jądrach i tam przekazują pliki kolejnym neuronom. Pojedynczy akson – przewód wypuszczany przez jeden neuron może mieć długość do ok 1 metra. Jądra, w których zbiegają się aksony pojedynczych neuronów do dendrytów kolejnych pojedynczych neuronów stanowią „swich”. Dla tego jeżeli plik jest przekazywany za pośrednictwem dwóch neuronów droga jest dwuneuronowa, trzech – trzyneuronowa czterech – czteroneuronowa itd. i przebiega ona przez odpowiednio jeden, dwa, lub trzy „swiche”. Aksony są okablowaniem przewodzącym zawsze jednokierunkowo, przyczynowo – skutkowo.

10) Wszystkie urządzenia zamontowane są na stelażu – „racku” utworzonym z „szyny głównej” – słupa neuronów (właściwie słupa aksonów) spinającego okablowanie z poszczególnych urządzeń i swichy oraz śródmózgowia, do pnia mózgu, a następnie do rdzenia kręgowego. Rozmieszczenie sektorów nie jest przypadkowe. Neurony odpowiadające za pamięć zmysłów pracujących z reguły wspólnie, są rozmieszczone w sąsiadujących sektorach, tak aby aksony – okablowanie można było puścić między nimi najkrótszą drogą z pominięciem wzgórza, śródmózgowia i pnia mózgu.

11) Umysł żony działa poprzez skojarzenia. O skojarzeniach decyduje struktura języka – schematu komunikacji – systemu operacyjnego „kina – studia”, oraz zjawisko percepcyjnego uczenia się, bazujące na filtrach percepcyjnych i behawioralnych utworzonych w reżyserce przez sterowniki urządzeń odtwarzających, a także oprogramowanie pluginów (wtyczek) utworzonych w reżyserce oraz adresacja plików baz danych urządzeń odtwarzających. Percepcyjne uczenie się polega na warunkowaniu klasycznym i warunkowaniu instrumentalnym. O tym jak kojarzone są poszczególne pliki decyduje schemat adresacji plików zawartych w bazach danych urządzeń odtwarzających pliki oraz przepływ sygnału w reżyserce. Przykładowo: pliki bazy danych projektora mogą być adresowane do plików z bazy danych projektora, bazy danych monitorów odsłuchu, bazy danych głośnika wewnetrznego, bazy danych kombinatora chemicznego, bazy danych kombinatora czuciowego, bazy danych kombinatora ruchowego, bazy danych zombizatora, bazy danych nerwicatora, bazy danych nirwanatora i bazy danych reżyserki. Oznacza to, że slajdy z projektora mogą być kojarzone z plikami ze wszystkich zmysłów i z reżyserki. To wszystko oznacza również, że to, co żona widzi na projektorze głównym (czyli to o czym śni, marzy i fantazjuje oraz rozmyśla) pojawia się na nim poprzez skojarzenia docierające do projektora z innych urządzeń. Zasada zwiększania częstotliwości kojarzenia jest taka, że im częściej używamy takich interzmysłowych skojarzeń, tym więcej aksonów zapina się między takimi mocno skojarzonymi plikami. Skojarzenia wzmacniane są przez ekstazator, zombizator, agresor, nerwicator, relaksator i nirwanator, zachwycator i relacjator, ponieważ są to urządzenia odpowiedzialne za emocje wzmacniające proces percepcyjnego uczenia się. Dodatkowo, mózg organizuje się strukturalnie poprzez wzmacnianie skojarzeń często używanych i uczestniczących w procesie percepcyjnego uczenia się, a uśmierca neurony nie używane. Dla tego gdy nauczymy się języka – naszego systemu operacyjnego – wzmacniane połączenia konsolidują się w sterowniki, filtry i pluginy, a pomijane przez język skojarzenia są likwidowane. Nie pamiętamy naszego wczesnego dzieciństwa, ponieważ w wieku około 3 lat mózg uśmierca niesamowitą ilość nieużywanych neuronów i konsoliduje strukturę pamięci. Nasze umiejętności umysłowe polegają więc na tym, że uczymy się poprzez koncentrowanie uwagi na coraz mniejszej ilości spraw, wartości, idei, słów, obiektów, celów i tematów, poprzez zapominanie, a także poprzez specyficzne reagowanie lub nie reagowanie na takie sprawy, wartości, idee, słowa, obiekty, cele i tematy. Ważne dla nas czynności, wydarzenia i przedmioty pamiętamy, skupiamy na nich swoją uwagę, i reagujemy na nie, a nieważne zapominamy i ignorujemy. W kontekście skojarzeń i adresacji plików ważne jest również to, że skojarzenie używające jednego aksonu jest zawsze jednokierunkowe a więc przyczynowo skutkowe. Jeden akson przewodzi potencjały czynnościowe tylko w jedną stronę. Jeżeli skojarzenie używa jednego aksonu to plik A jest „zapięty do” – skojarzony z plikiem B w taki sposób, że plik B nie jest „zapięty do”  – skojarzony z plikiem A. Ale skojarzenie może bazować na wielu neuronach. Dwa pliki z tego samego sektora lub dwa pliki z różnych sektorów mogą więc być słabo skojarzone lub mocno skojarzone. Zależy to od siły i intensywności przewodzenia aksonów zapiętych z pliku A do pliku B. Dwa pliki z tego samego sektora lub dwa pliki z różnych sektorów mogą być ponad to jednostronnie, dwustronnie i wielostronnie skojarzone. Zależy to od kierunku przepływu potencjałów czynnościowych między wieloma neuronami obsługującymi takie dwa pliki. Pliki z tego samego sektora lub z różnych sektorów mogą ponad to być wąsko skojarzone lub szeroko skojarzone. Zależy to od liczby aksonów zapiętych do dendrytów neuronu odpalającego dany plik. Pliki z tego samego sektora mogą być wreszcie skojarzone wewnątrzsektorowo i pozasektorowo. Zależy to od długości aksonów danego pliku ich zasięgu. Warto przy okazji zaobserwować, ze skojarzenia między obrazami, dźwiękami, uczuciami, bodźcami zmysłowymi, filtrami percepcyjnymi, behawioralnymi lub słowami z reguły wynikają nie tylko ze struktury języka, ale przede wszystkim z ich skojarzenia emocjonalnego i skojarzenia z głównymi filtrami percepcyjnymi. Znaczy to, że język nie jest uniwersalny i każdy inaczej kojarzy takie same słowa. Każdy sam tworzy język, którego używa. Mimo tego, że wszyscy mówimy w języku rodzimym, każdy zupełnie inaczej kojarzy i wizualizuje poszczególne słowa i idee. Wniosek jest z tego taki, że każdy sam decyduje o tym, co dane słowo znaczy i z czym się mu kojarzy. Można więc takimi skojarzeniami dowolnie manipulować i je „przepinać”. Wynikają z tego ogromne kłopoty z myśleniem i komunikacją międzyludzką. Kiedy kilku ludzi słyszy lub wymawia proste słowo takie jak „dom”, „jakość”, „korzyść”, to każdy z nich ma zupełnie co innego na myśli i zupełnie co innego wizualizuje sobie w wyobraźni.

12) Systemem operacyjnym kina – studia jest język. Język bazuje na gramatyce, słowach i wypowiedziach zbudowanych ze słów. Słowa – synestetyczne pliki generowane na zsumowanych torach konsolety reżyserki – kojarzą pliki wzrokowe, dźwiękowe, dotykowe, ruchowe, zapachowe, smakowe i inne. Słowa umożliwiają sterowanie wszystkimi zmysłami za pomocą mowy, słuchu i obrazu. Język odpowiada za komunikację wewnętrzną – myślenie i za komunikacje zewnętrzną z innymi ludźmi. Każdy człowiek posiada indywidualną wersję języka – systemu operacyjnego i dla każdego dane słowo oznacza co innego i kojarzy się z czymś innym. Oznacza to, że systemy operacyjne są najbardziej kompatybilne z innymi, cudzymi systemami w obrębie najbliższej rodziny i przyjaciół. Mogą być one zupełnie niekompatybilne między ludźmi z innych odległych mentalnie kultur. Oznacza to, że ludzie z odległych mentalnie kultur maja duże problemy z komunikacją międzyludzką ponieważ myślą i kojarzą w bardzo odmienny sposób. Często prowadzi to do konfliktów i nienawiści, która mogłaby nie wystąpić w przypadku dopracowania międzyludzkich sposobów komunikacji i ujednolicenia systemu ogólnoludzkiego kojarzenia poszczególnych słów i idei. Znaczenie słów można zmieniać i kojarzyć je z dowolnymi innymi słowami. Dla tego wbrew pozorom myślenie oparte o język wcale nie jest zbyt logiczne i rzeczywiście przyczynowo skutkowe. Myślenie oparte o język wciąż bardzo mocno bazuje na emocjonalnym zabarwieniu słów i skojarzeń, ponieważ ludzie uczą się poszczególnych skojarzeń i poszczególnych słów, w procesie percepcyjnego uczenia się, który to proces bardzo mocno angażuje emocje. Konkretne słowa i wypowiedzi a także skojarzenia wywołują więc u żony konkretne wtórne emocje. Emocjonalne zabarwienie słów i wypowiedzi, często wiąże je z innymi słowami i wypowiedziami dużo silniej niż z ich znaczeniem logicznym, semantycznym i przyczynowo – skutkowym. Na domiar całej nieprecyzyjności i niedoskonałości języka jako sposobu komunikacji i myślenia możemy dodać to, że w procesie percepcyjnego uczenia się, słowa bardziej kojarzą się z głównymi filtrami reżyserki niż z ich synonimami i semantycznymi lub logicznymi definicjami. Widzimy więc że żona komunikuje się i myśli bardziej emocjonalnie i z upływem czasu coraz bardziej monotematycznie niż logicznie i semantycznie. Wszystkie słowa, wypowiedzi, idee ale również obrazy i inne wrażenia żona z reguły interpretuje w oparciu o skojarzone z nimi emocje i filtry oraz pluginy a nie o ich faktyczne, logiczne, semantyczne i przyczynowo skutkowe znaczenie. Mężowi wydawać się może że skoro żona mówi po polsku, to to co mówi wystarczy do sprawnej komunikacji z żoną. Niestety tak nie jest. Aby zrozumieć żonę należy przetłumaczyć język żony na język męża. Można to zrobić jedynie wówczas gdy zna się najważniejsze filtry, pluginy i adresację najważniejszych plików żony.

Dla tego poznać żonę znaczy ni mniej ni więcej jak poznać jej urządzenia oraz ich emocjonalną funkcjonalność, przepływy sygnału między urządzeniami, BIOS urządzeń rejestrujących, sterowniki, filtry, pluginy, najważniejsze skojarzenia, najważniejszą zawartość baz danych urządzeń odtwarzających oraz adresację najważniejszych plików oraz system operacyjny – język. Jest to czasochłonne zadanie i wymaga poświęcenia żonie czasu. Może to trwać wiele lat, ale nikt nie powiedział, że poznawanie, odkrywanie, analizowanie i zadowalanie żony jest łatwe. Z punktu widzenia męża, system zarządzania mózgiem żony polega więc na podstawianiu pod urządzenia rejestrujące żony zestawu wyselekcjonowanych bodźców dostosowanych do urządzeń żony i ich oprogramowania BIOS, sterowników, filtrów i pluginów, w celu wprowadzenia tych bodźców do bazy danych urządzeń odtwarzających i skojarzenia ich z filtrami percepcyjnymi i behawioralnymi oraz pluginami (wtyczkami) tworzonymi przez sterowniki urządzeń odtwarzających żony. Wszystkie filtry i pluginy tworzone są w czasie rzeczywistym w głównym urządzeniu modulującym żony – reżyserce. Celem zarządzania mózgiem żony może być również instalacja nowego oprogramowania filtrów percepcyjnych i behawioralnych oraz pluginów (wtyczek) na poszczególnych kanałach konsolety reżyserki żony, które utworzą nowe spostrzeżenia, reakcje i umiejętności żony oraz dostarczanie bodźców aktywujących już istniejące filtry i pluginy, które uruchomią spostrzeżenia, reakcje i umiejętności, które żona już posiada. Celem zarządzania mózgiem żony może być również zablokowanie lub zagłuszanie (nie da się go nadpisać lub skasować) złośliwego oprogramowania żony. Mogą to być złośliwe skojarzenia, filtry, pluginy i niekorzystna adresacja plików urządzeń odtwarzających żony. Efektem wprowadzania żonie zestawu odpowiednio spreparowanych i wyselekcjonowanych bodźców, mogą być bardzo specyficzne stany umysłu i specyficzne zachowania żony lub ich zmiana.

Z punktu widzenia systemu zarządzania mózgiem żony, kluczowy jest przepływ sygnału na trasie urządzenie rejestrujące – urządzenie odtwarzające – urządzenie modulujące – urządzenie odtwarzające. Podawany przez męża sygnał dociera w pierwszej kolejności do urządzenia rejestrującego i jest przetwarzany przez BIOS tego urządzenia. Następnie sygnał przepuszczony przez BIOS urządzenia rejestrującego konwertuje się do pliku bazy danych urządzenia odtwarzającego. Następnie plik wysyłany jest do głównego urządzenia modulującego – reżyserki – dzięki któremu jest zapamiętywany i kojarzony w bazie danych urządzenia odtwarzającego i bazie danych urządzenia modulującego – reżyserki. Urządzenie modulujące może zapętlić sygnał zawierający plik lub przepuścić go przez inne urządzenia odtwarzające w celu skojarzenia pliku i adresowania pliku do innych plików w bazach danych innych urządzeń odtwarzających (czyli w celu wzmocnionego, warunkowanego zapamiętania pliku). Dodatkowo urządzenie modulujące może skojarzyć i adresować plik do filtra lub pluginu (czyli dodatkowo preferować jego zapamiętanie i kojarzenie) i nadać mu pierwszeństwo przy wykonywaniu w sytuacji uruchomienia filtra lub pluginu. Kiedy plik jest już pokojarzony i poadresowany do innych plików, filtrów oraz pluginów mąż może liczyć na to, że zostanie on ponownie uruchomiony w urządzeniu odtwarzającym, i następnie przekierowany do urządzenia modulującego i z powrotem wykonany w urządzeniu odtwarzającym. Im częściej plik będzie uruchomiany, tym bardziej rozbudują się jego skojarzenia z innymi plikami i tym bardziej rozwinie się jego adresacja do innych plików. W efekcie tego, istnieje szansa, że będzie on coraz częściej uruchamiany i wykonywany. Jeżeli jednorazowe podanie zestawu bodźców wyselekcjowanego i przygotowanego pod urządzenia żony nie wywoła zamierzonej reakcji żony, można go podawać wielokrotnie, aż do zamierzonego skutku. Dostarczany żonie zestaw bodźców powinien być spreparowany pod BIOS konkretnych urządzeń rejestrujących żony oraz pod indywidualne, konkretne sterowniki, filtry i pluginy żony. Musi się on możliwie szybko, mocno, wielostronnie, szeroko i pozasektorowo skojarzyć z najważniejszymi filtrami i pluginami żony. Aby lepiej zaplanować i spreparować najlepsze zestawy bodźców którymi mąż zachwyca, stymuluje i wychowuje żonę wymieńmy kluczowe urządzenia „studia – kina”. Są to:

  1. Reżyserka – główne urządzenie modulujace – płat przedczołowy (wszystkie warstwy kory)
  2. Dwie kamery główne – oczy, drogi wzrokowe, pierwszorzędowa kora wzrokowa (wszystkie warstwy kory);
  3. Projektor główny – asocjacyjna kora wzrokowa (wszystkie warstwy kory);
  4. Dwa mikrofony zewnętrzne – uszy, drogi słuchowe, pierwszorzędowa kora słuchowa (wszystkie warstwy kory);
  5. Dwa mikrofony wewnętrzne – asocjacyjna kora słuchowa (wszystkie warstwy kory);
  6. Głośnik centralny – język, usta, policzki, gardło i struny głosowe, ośrodek Broki – pierwszorzędowa kora mowy (wszystkie warstwy);
  7. Monitory odsłuchu – ośrodek Wernickego – asocjacyjna kora mowy (wszystkie warstwy);
  8. Ekstazator – układ nagrody – mezolimbiczny szlak dopaminergiczny – jądro półleżące – prążkowie, neurony dopaminergiczne – pole brzuszne nakrywki;
  9. Zombizator – układ motywacji – układ limbiczny – gałka blada – jądro niskowzgórzowe – hipokamp – wzgórze – ciało migdałowate – kora asocjacyjna wszystkich urządzeń;
  10. Agresor – układ współczulny – ciało migdałowate – neurony aktywujące;
  11. Nerwicator – układ współczulny, neurony reaktywujące i zapętlające układ współczulny;
  12. Relaksator – układ przywspółczulny, neurony aktywujące układ przywspółczulny;
  13. Nirwanator – układ przywspółczulny, neurony reaktywujące i zapętlające układ przywspółczulny;
  14. Reaktor czuciowy – komórki receptorowe skóry, pierwszorzędowa kora somatosensoryczna (wszystkie warstwy kory);
  15. Kombinator czuciowy – asocjacyjna kora somatosensoryczna;
  16. Reaktor ruchowy – komórki receptorowe mięśni i stawów, układ piramidowy, układ pozapiramidowy, pierwszorzędowa kora somatosensoryczna;
  17. Kombinator ruchowy – móżdżek, układ piramidowy, układ pozapiramidowy, kora przedruchowa (wszystkie warstwy kory);
  18. Reaktor chemiczny – nos i kubki smakowe, pierwszorzędowa kora węchowa, pierwszorzędowa kora smakowa, narząd lemieszowy;
  19. Kombinator chemiczny – asocjacyjna kora węchowa i smakowa;
  20. Zachwycator – układ rozrodczy – podwzgórze – wyspa – prążkowie – jądra podstawne – układ limbiczny;
  21. Relacjator – asocjacyjna kora układu rozrodczego;

W pierwszej kolejności omówmy w największym skrócie funkcje urządzeń „kina – studia”, które są kluczowe z punktu widzenia systemu zarządzania mózgiem żony. Zwróćmy uwagę, że programują się one automatycznie, ale można sterować nimi również w trybie ręcznym. Następnie omówmy również ich najważniejsze wspólne interakcje inicjowane przez dane urządzenie oraz ich zastosowanie w systemie zarządzania mózgiem żony. Na koniec wreszcie opracujmy przykładowe zestawy bodźców pod najpopularniejsze w kulturze zachodniej konfiguracje urządzeń i filtrów kobiet.

Reżyserka – płat przedczołowy – główne urządzenie modulujące.

Budowa i funkcje.

Reżyserka to urządzenie które dokonuje miksowania i konwersji plików docierających do reżyserki i tworzonych przez wszystkie urządzenia na zunifikowany matrixofilm 10 D, czyli plik MP10, czyli na wrażenie świadomości. W reżyserce znajduje się konsoleta główna – stół mikserski – która łączy wszystkie sygnały z kanałów i torów na które wchodzą i z których wychodzą sygnały z poszczególnych urządzeń kina – studia, do jednego zmiksowanego wrażenia świadomości. Konsoleta posiada kanały dedykowane dla każdego urządzenia osobno, które można dodatkowo sumować do torów sumujących kilka kanałów. Ilość sygnałów docierających do reżyserki jest ogromna i reżyserka żony nie ma możliwości ich wszystkich zmiksować do pliku MP10. Większość sygnału konsoleta obrabia w tle, w ramach podświadomości. Oznacza to, że konsoleta pracuje w trybie wielowątkowym, ale do świadomości – pliku MP10 – dociera tylko jeden wątek. Reszta wątków wykonywana jest w tle – pamięci podświadomej. Do świadomego umysłu konsoleta selekcjonuje i wpuszcza tylko małą część obrabianego sygnału. Reżyserka musi więc skierować uwagę na najbardziej kluczowy sygnał, który dopuszczony zostanie do pliku MP10. Reżyserka musi wyselekcjonować sygnał do zmiksowania w taki sposób, aby skupić się tylko na przetwarzaniu sygnału najbardziej istotnego z punktu widzenia żony. Konsoleta reżyserki musi więc przed zmiksowaniem sygnału z poszczególnych kanałów i torów do matriksofilmu 10 D, odfiltrować najważniejszy sygnał na poszczególnych kanałach i torach. Konsoleta żony musi wówczas tak ustawić i zautomatyzować filtry, że przepuszczą one tylko i wyłącznie bardzo wąski zakres sygnału i tylko sygnał o bardzo specyficznych i bardzo precyzyjnych parametrach. Aby reżyserka nie pogubiła się w wielkim natłoku informacji, aby koncentrowała uwagę na kluczowym sygnale, a także po to aby mogła ona synestetycznie przetwarzać sygnały z różnych zmysłów i przetwarzać bodźce jednych zmysłów na reakcje innych zmysłów, urządzenia odtwarzające programują w reżyserce własne, unikalne sterowniki. Sterownik automatyzuje pozycję suwaka i potencjometrów na kanale danego urządzenia, oraz automatyzuje sumowanie poszczególnych kanałów do wspólnych torów produkując wrażenia synestetyczne, a także uruchamia filtry i pluginy oraz pliki bazy danych urządzenia odtwarzającego. Każdy kanał konsolety posiada wejścia i wyjścia insertowe. Oznacza to że sterownik może na kanale lub na torze danego urządzenia uruchomić kilka filtrów i kilka pluginów jednocześnie. Nie może jednak uruchamiać ich wszystkich na raz. Z reguły sterownik może uruchomić jednocześnie do trzech filtrów i dwóch pluginów na kanale lub na torze, w zależności od aktualnej mocy obliczeniowej reżyserki żony wynikającej z jej umysłowego treningu i szybkości reakcji. Z reguły sterownik uruchamia filtry główne i powiązane z nimi filtry pomocnicze, ale może on również wytworzyć i uruchamiać rzadko stosowane filtry incydentalne. Moc obliczeniowa i szybkość reakcji wynikają z wieku oraz ze stopnia zmęczenia oraz poziomu nastroju żony. Im szybsza jest reakcja reżyserki żony na sygnał, tym większe taktowanie ma plik MP10 – matriksofilm 10 D i więcej klatek na sekundę może on zawierać. Dla tego subiektywne odczucie upływu czasu przyspiesza z wiekiem, w miarę zmniejszenia szybkości taktowania. Im większa jest moc obliczeniowa reżyserki żony i im więcej filtrów i pluginów może ona uruchomić jednocześnie tym większa jest rozdzielczość bitowa pliku MP10. Oznacza to, że wraz z wzrostem rozdzielczości bitowej pliku MP10, wyostrzają się zmysły żony. Warto jednak w tym kontekście zauważyć, że moc obliczeniowa kina – studia żony jest wprost potworna. Mimo tego że kino – studio zużywa około 10 watów energii przetwarza w podświadomym tle ogromne ilości informacji. Długo jeszcze żaden superkomputer kwarcowy nie będzie w stanie symulować umysłu żony. Nawet jeżeli powstanie elektrownia będąca w stanie zasilić taki superkomputer oparty na krzemie, to i tak będzie on astronomicznie drogi w utrzymaniu. Konkluzja jest tutaj jednak taka, że moc, taktowanie i rozdzielczość bitowa nie stanowią o wydajności kina – studia tak bardzo, jak jakość i efektywność oprogramowania. Żona może wiec radzić sobie z zadaniami i rozwiązywaniem problemów dużo lepiej w dojrzałości niż w wieku dziecięcym. W wieku dziecięcym moc, taktowanie i rozdzielczość bitowa są najwyższe, ale oprogramowanie jest jeszcze niedopieszczone, więc dzieci nie radzą sobie tak dobrze z  wieloma zadaniami jak dorośli. Przyjrzyjmy się na chwilę funkcjonowaniu konsolety. To jak domyślnie wyregulowane są suwaki na poszczególnych torach i kanałach konsolety może decydować o preferencjach sensorycznych żony. O automatycznej regulacji suwaków i potencjometrów konsolety żony decydują sterowniki urządzeń żony. Jeżeli suwaki z mikrofonów zewnętrznych lub monitorów odsłuchu będą ustawione wyżej niż suwaki z kamer, projektora, reaktorów i kombinatorów to żona będzie skoncentrowana na bodźcach słuchowych i będzie je preferowała jako główne źródło pozyskiwania informacji z otoczenia i główne narzędzie interakcji z otoczeniem. Taka sytuacja może nastąpić tylko na chwilę, gdy żona skoncentruje uwagę na wrażeniach słuchowych lub może trwać całe życie. Plik MP10 będzie wówczas zawierał stosunkowo najwięcej sygnału z mikrofonów i monitorów. Żona będzie tzw słuchowcem. Będzie chciała rozmawiać z mężem a nie na niego patrzeć, dotykać go i z nim się poruszać lub go wąchać. Jeżeli domyślnie suwak kamer na konsolecie żony ustawiony jest wysoko, a suwak projektora nisko, plik MP10 będzie zawierał stosunkowo więcej sygnału nagrywanego niż odtwarzanego. Żona będzie wówczas ekstrawertykiem i będzie miała problemy z koncentracją na zadaniach wymagających długiego utrzymania uwagi na sygnale z projektora. Jeżeli suwak kamer domyślnie ustawiony jest nisko a suwak projektora wysoko, żona będzie autystycznym analitykiem i introwertykiem. Konsoleta pracuje w sposób zautomatyzowany w oparciu o sterowniki urządzeń odtwarzających kina – studia. Decydują one o tym, które urządzenia wprowadzą więcej lub mniej sygnału do pliku MP10 w danym momencie oraz o tym, które urządzenia zgrupują swój sygnał do wspólnego toru. Dla przykładu: może być więc tak, że sterownik mikrofonów zewnętrznych i wewnętrznych ustawi suwak mikrofonów bardzo wysoko, gdy żona skupi uwagę na jakimś szmerze, na skutek uruchomienia filtrów głównych „bezpieczeństwo” i „zdrowie”, w celu interpretacji szmeru w oparciu o te dwa filtry główne. Ponieważ plik „szmer” jest w bazie mikrofonów wewnętrznych mocno szeroko wielostronnie i międzysektorowo skojarzony z plikiem „mysz”, filtr „bezpieczeństwo” jest u żony bardzo skojarzony z plikami – slajdami projektora „zagrożenie”, „śmierć” a filtr „zdrowie” z plikami – slajdami projektora „lekarze”, „choroba”, „epidemia”, „śmierć”, slajdy te w efekcie uruchomią skojarzone z nimi inne slajdy w celu syntetyzowania interpretacji w formie projekcji projektora. Slajd „zagrożenie” oraz slajd „choroba” mogą być więc pośrednio adresowane do slajdu „mysz”. Slajd „choroba” w połączeniu ze slajdem „lekarze” mogą być adresowane do slajdu „bankructwo”. Projektor może więc syntetyzować w wyobraźni żony obrazy zawierające sceny myszy, epidemii, bankructwa i śmierci. W efekcie uruchomienia przez filtry percepcyjne sekwencji slajdów, sterownik projektora podniesie suwak projektora do maksimum. Wówczas sygnały dźwiękowe zostaną zdominowane przez wzrokowe i sterownik mikrofonów przesunie suwak mikrofonów w dół. Mimo tego, że powodem szmeru może być cokolwiek, żona zinterpretuje szmer w oparciu o swoje główne filtry „bezpieczeństwo” i „zdrowie”, skupiając uwagę na sensie szmeru w kontekście bezpieczeństwa i zdrowia. Konsoleta w sposób zautomatyzowany najpierw za sprawą sterownika mikrofonów wewnętrznych wyostrzy słuch i skoncentruje uwagę żony na dźwiękach ustawiając suwaki mikrofonów zewnętrznych i wewnetrznych do maksimum, a potem za sprawą sterownika projektora podniesie suwak projektora do góry. Na skutek tego nastąpi przekierowanie uwagi żony z bodźców słuchowych na bodźce wzrokowe. Plik MP10 będzie wówczas najpierw bardzo bogaty w sygnał dźwiękowy, a potem we wzrokowy. W reakcji na filtr percepcyjny „bezpieczeństwo”, mogą odpalić się powiązane z nim filtry behawioralne „zidentyfikuj zagrożenie, namierz zagrożenie, zniszcz zagrożenie” lub „panikuj, wrzeszcz i uciekaj”. W reakcji na filtr percepcyjny „zdrowie” mogą odpalić się skojarzone z nim filtry behawioralne „sterylizuj, deratyzuj, dezynfekuj” lub „wezwij profesjonalną pomoc”. Wówczas w reakcji na te filtry behawioralne sterownik nerwicatora zgrupuje sygnał nerwicatora i agresora do wspólnego toru, odpali agresor żony i wyreguluje suwak agresora do bardzo wysokiego ustawienia, tak że w matriksofilmie żony emocje agresji wstrętu i pogardy będą stanowić główny sygnał, zagłuszając sygnał z mikrofonów i projektora. Reżyserka żony może pracować w miliardach konfiguracji więc przewidzenie jej aktualnego ustawienia jest niemal niemożliwe, ale czasami można przewidywać schemat regulacji konsolety żony w oparciu o obserwację tego na czym żona aktualnie skupia uwagę, oraz jakie emocje aktualnie przeżywa. Ważną funkcją konsolety żony jest grupowanie sygnału z wielu kanałów do wspólnego toru. Jest to niezbędne w przypadku czynności wymagających współpracy wielu urządzeń jednocześnie. Jedną z takich czynności jest rozmowa z mężem. Aby płynnie i swobodnie rozmawiać z mężem dobrze jest słyszeć co mąż mówi oraz widzieć jego gesty, mimikę mowę ciała i ruch ust. Aby jednak rozumieć co on ma na myśli trzeba uruchomić wyobraźnię, funkcjonującą dzięki projektorowi. To wymaga zintegrowania pracy wielu urządzeń kina – studia poprzez zgrupowanie ich do wspólnego toru i wspólnej obróbki sygnału. Na każdym kanale miksera są wejścia i wyjścia insertowe dla filtrów oraz wejścia i wyjścia insertowe dla wtyczek (pluginów) czyli programów. Najważniejszą funkcją reżyserki jest miksowanie plików do pliku MP10, modulacja sygnału przy pomocy sterowników, filtrów i pluginów oraz wysyłanie zmodulowanego sygnału do odtworzenia w urządzeniach odtwarzających. Modulacja w reżyserce zachodzi na skutek skojarzenia pliku z filtrem percepcyjnym, filtrem behawioralnym lub pluginem. Modulacja polega na preferowaniu odtwarzania danego pliku i kojarzeniu tego pliku z innymi plikami. Filtry percepcyjne automatycznie budują się w mózgu żony za pośrednictwem sterowników urządzeń odtwarzających. Sterują one uwagą żony. Zadaniem filtra percepcyjnego jest interpretacja sygnału w oparciu o pliki skojarzone z filtrem oraz uruchomienie filtra behawioralnego. Aby określić jakie są główne filtry percepcyjne żony wystarczy obserwować na co zwraca ona największą uwagę i na czym się ona najbardziej koncentruje. Z reguły są tematy, idee, wartości, cele, osoby, sprawy lub przeżycia określane jakimś zbiorczym słowem – tytułem filtra. Dla przykładu, mogą to być: „Bóg”, „mąż”, „dzieci”, „rodzina”, „relacje międzyludzkie”, „bezpieczeństwo”, „praca”, „przyjemność”, „dom”, „przygoda” itd. Niestety mogą to być również „pozycja”, „hierarchia”, „dominacja”, „uprzywilejowanie”, „pieniądze” itd. Efektem uruchomienia filtra percepcyjnego jest natychmiastowe uruchomienie powiązanego z nim filtra behawioralnego, który jest standardową, automatyczną reakcją na bodźce aktywujące określony filtr percepcyjny. Żona ma możliwość zareagować na zinterpretowane przez filtr percepcyjny bodźce na setki sposobów, ale ma ona swoje wyuczone, standardowe reakcje – filtry behawioralne. Filtry behawioralne są więc czynnościami, które żona wykonuje jako standardową metodę rozwiązywania standardowych problemów i zadań. Żona na wiele bodźców zinterpretowanych przez filtr percepcyjny reaguje w bardzo podobny sposób poprzez uruchomienie filtra behawioralnego powiązanego z tym filtrem percepcyjnym. Przykładowymi filtrami behawioralnymi mogą być reakcje: „łap okazję”, „pogoń cwaniaka”, „prezentuj biust”, „zrób kaczy dziobek”, „goń lenia do roboty”, „sprawdź czy makijaż się nie rozmazał”. W kontekście językowych problemów z komunikacją międzyludzką i myśleniem ważne jest to, że zdecydowana większość słów kojarzy się żonie nie z ich semantycznymi, logicznymi przyczynami, skutkami lub synonimami tylko z najważniejszymi filtrami. Słowa logicznie i semantycznie nie związane z filtrem „bezpieczeństwo”, mogą się wiec kojarzyć żonie z bezpieczeństwem, ponieważ „bezpieczeństwo” to główny filtr percepcyjny żony. Bezpieczeństwo jest głównym celem żony, główną wartością żony i żona interpretuje wszystkie słowa i informacje w odniesieniu do „bezpieczeństwa” – jej filtra głównego. Żona więc odbiera i interpretuje otaczającą ją rzeczywistość w kontekście bezpieczeństwa i jest na bezpieczeństwie życiowo zogniskowana. Widzimy zatem, że ludzie nie myślą logicznie, ale myślą poprzez pryzmat własnych filtrów percepcyjnych. To co w rzeczywistości nie wiąże się logicznie i semantycznie z bezpieczeństwem czyli np jazda samochodem z mężczyzną za kółkiem, samochód jako środek transportu, mężczyzna jako gwarancja bezpieczeństwa, posiadanie dużych zasobów gotówki, perfekcyjny porządek i inne podobne cele, zagadnienia i obiekty, będzie przez żonę i tak kojarzone z bezpieczeństwem i interpretowane w kontekście bezpieczeństwa, ponieważ głównym filtrem percepcyjnym żony jest „bezpieczeństwo”. Wynika z tego, że to co żonie wydaje się oczywistą oczywistością, w rzeczywistości w ogóle oczywiste nie jest. To co wydaje się żonie oczywiste to jej własna interpretacja większości bodźców, oparta o jej główne filtry percepcyjne. W reżyserce programują się również pluginy (wtyczki) będące umiejętnościami żony i wiedzą żony. Pluginy z reguły programują się na bazie języka – systemu operacyjnego, ale niektóre mogą programować się za pomocą plików ruchowych, z pominięciem plików bazy danych projektora, monitorów odsłuchu lub głośników wewnętrznych lub plików wzrokowych. Pluginem może być np znajomość konkretnego wiersza, piosenki, dowcipu, zagadki, umiejętność rozwiązania konkretnego zadania matematycznego, znajomość anatomii człowieka, znajomość konkretnego zagadnienia technicznego, umiejętność wykonania układu tanecznego, jazdy na łyżwach, dryblowania piłką nożną itd. Uruchomienie konkretnego pluginu nie wpływa istotnie na zmianę percepcji i zachowania żony. Reżyserka programuje pluginy wymagające skoordynowanej pracy wielu urządzeń i automatyzuje ich zsynchronizowane odtwarzanie w tle. W odróżnieniu od filtrów, pluginy programowane i uruchamiane są w większości wypadków w tle – w podświadomości. To jest powodem tego, że pewne czynności możemy wykonywać , bez świadomości ich wykonywania, płynnie i bez wysiłku jednocześnie świadomie myśląc i skupiając się w ogóle na czymś innym. Żona może więc swobodnie pisać smsa na smartfonie, śpiewając najnowszy przebój disco polo, nie zdając sobie nawet sprawy z tego że świetnie zna ten przebój i że właśnie go śpiewa.

Dwie kamery główne – oczy – interface układu wzroku

Budowa i funkcje:

Przewodzą drogą czteroneuronową poprzez czopki i pręciki, komórki dwubiegunowe, komórki wzrokowo – zwojowe, nerw wzrokowy (komórki głównego jądra ciała kolankowatego bocznego), do pierwszorzędowej kory wzrokowej – BIOSa wzroku –  zamieszczonej w sektorze płata potylicznego. Sygnał z wzroku musi być przepuszczony przez BIOS wzroku. Dopóki BIOS wzroku nie przejdzie procesu autokalibracji auto focusa, niemowlę nie potrafi ostro widzieć. BIOS wzroku ma za zadanie ustawić mięśnie gałki ocznej, tak aby pozyskać ostry obraz z miejsca które prowokuje skupienie uwagi na tym miejscu. Kamery główne rejestrują sygnał w rozdzielczości ok 20 mpix każda, przy czym matryca ma największą rozdzielczość w pobliżu tzw plamki żółtej i tylko w pobliżu plamki żółtej kamera widzi szczegółowy obraz. BIOS wzroku ma za zadanie wyselekcjonować taki element przestrzeni, który zapewnia maksymalizację bodźców i ustawić mięśnie gałki ocznej tak aby ustawiły na tym elemencie plamkę żółtą i skupiły na niej światło. Dla tego żona instynktownie zwraca uwagę na punkty w polu widzenia, które wyróżniają się najmocniejszymi bodźcami, czyli największymi kontrastami, intensywnymi kolorami, ostrymi konturami, obecnością sylwetek i twarzy, oraz obiektami w ruchu. To ma bardzo duże znaczenie z punktu widzenia projektowania i urządzani domów i wnętrz. Bodźce można tak zaplanować, aby nie pobudzały nadmiernie BIOSa wzroku żony, ale aby go przyciągały do szczególnych elementów aranżacji pomieszczenia. One wydają się atakować BIOS wzroku, który nie może ich zignorować.

Projektor główny

Budowa i funkcje:

Projektor główny jest zlokalizowany we wszystkich warstwach kory w sektorze płata potylicznego i częściowo ciemieniowego. Z BIOSa kamer ostry obraz trafia do dysku bazy danych projektora. Tutaj obraz jest cięty na klatki, poddawany zmniejszeniu rozdzielczości i zapisywany na nośniku wapniowym – kliszy – zbudowanym z grupy neuronów określonej strefy w „pliku JPG” – slajdzie. Slajdy są odchudzone ze wszystkich elementów i maksymalnie skompresowane, bardzo niskiej jakości i zawierają głównie kolory, kontury i mało szczegółów. Najbardziej istotne jest tutaj do której strefy trafi nasz slajd. Decyduje o tym schemat adresacji bazy danych wzrokowych. Schemat adresacji organizuje slajdy w sekwencje przyczynowo – skutkowe, które nie muszą być logiczne. Każdy slajd, zapina się do innego slajdu w obwodzie do którego trafia. Nie zawsze jest to powiązanie wynikające z logicznej zależności slajdów. Dla tego sny żony wyświetlane na projektorze są sekwencją nielogicznych skojarzeń. Ponad to, slajd może zapinać się do sektorów mikrofonów wewnętrznych, monitorów odsłuchu, kombinatorów, zombizatora, nerwicatora, nirwanatora, i innych. To do czego zapięty jest dany slajd będzie kluczowe w momencie uruchomienia go w projektorze głównym. Projektor główny uruchamia skojarzenia wzrokowe i synestetyczne. Projektor wyświetla więc potok obrazów skojarzonych z tym, co żona w danym momencie widzi, wyobraża, słyszy, mówi, doznaje, czego dotyka, czego się boi, co atakuje, czym uspokaja się, co czuje, co robi i o czym myśli i śni. Kluczowy jest tutaj fakt, że można pliki na projektorze wywołać poprzez skojarzenia. Skojarzenia można sprowokować lub wywołać. Ale najpierw trzeba je mieć lub je wytworzyć. To czego w głowie nigdy nie było, nie da się wyobrazić. Dla tego fizycy mają problem z wyobrażeniem sobie zjawisk których nie da się zobaczyć. Pewnych rzeczy nie da się zobaczyć a więc nie da się ich również wyobrazić. Projektor jest, co do zasady działania, syntezatorem wzrokowym, ale działającym na zasadzie syntezy ziarnowej (granular synthesis) lub bardziej trafnie: samplerem wzrokowym. Projektor nie wykona syntezy z niczego, lub z jakiegoś matematycznego algorytmu. Oznacza to, że wszystko co wyprodukuje projektor musi skleić ze slajdów, które są w bazie danych projektora. Projektor nie może więc wyobrazić grawitacji jako takiej, ale może zobaczyć jedynie jej efekty, które można obserwować wzrokiem. Film na projektorze głównym syntetyzowany jest więc z slajdów, uruchamianych przez zapięte do nich pliki ze wszystkich urządzeń odtwarzających i modulujących kina – studia. Jeżeli mąż chce aby żona zobaczyła na projektorze głównym samochód męża, powinien dostarczyć żonie zapach spalin, pisk opon, wymówić „gruchot”, przyciąć rękę klapą bagażnika, lub dostarczyć uczucia mocnych przeciążeń i ekscytującego strachu. Warto zauważyć, że slajdy są niskiej jakości i bez szczegółów. Projektor główny może doprodukować – syntetyzować ruch oraz szczegóły na bazie innych slajdów, co dzieje się na skutek instrukcji wysyłanych z reżyserki przez sterownik projektora zlokalizowany w reżyserce.

Dwa mikrofony zewnętrzne – uszy – interface układu słuchu.

Budowa i funkcje:

Przewodzą drogą czteroneuronową poprzez zwój spiralny ślimaka (pierwszy neuron) sektory jądra ślimakowego (drugi neuron), jądra oliwy górnej, wzgórka dolnego (trzeci neuron), ciała kolankowatego przyśrodkowego (czwarty neuron) i sektorze górnej części płata ciemieniowego – pierwszorzędowej korze słuchowej. Posiadają własny BIOS, dokonujący preferencji dźwięków głośnych, wysokich, o dużej dynamice, małej zawartości szumu, zharmonizowanych, rytmicznych, głosu ludzkiego, oraz dźwięków nietypowych. BIOS słuchu decyduje o tym, że dźwięki zharmonizowane i o najszerszym spektrum częstotliwości wywołują największe pobudzenie układu słuchu. Dzieje się tak, dla tego że neurony pierwszorzędowej kory słuchowej ułożone są tonotopowo, czyli dla tego, że każdy zwój rejestruje dźwięki o określonej częstotliwości. Im więcej mikrofon usłyszy zharmonizowanych, różnych tonów, tym więcej neuronów pierwszorzędowej kory słuchowej „odpali” potencjały czynnościowe. BIOS mikrofonów zewnętrznych musi jednak wyczulić uszy na zmiany dźwięku bardziej niż na sam dźwięk. Przy jednostajnym szerokopasmowym, zharmonizowanym, wielotonowym dźwięku, potencjały czynnościowe przestają pobudzać pierwszorzędową korę słuchową do stymulowania połączonych z nią urządzeń „kina – studia”. Dla tego żona jednostajny dźwięk ignoruje, a zmiany dźwięku skupiają jej uwagę. Dla tego również, ekstazator żony, pobudzany przez mikrofony zewnętrzne reaguje najbardziej na dźwięki rytmiczne i zharmonizowane.

Dwa mikrofony wewnętrzne – asocjacyjna kora słuchowa (wszystkie warstwy kory);

Budowa i funkcje:

Z BIOSa mikrofonów zewnętrznych sygnał trafia do bazy danych mikrofonów wewnętrznych, zmniejsza próbkowanie i rozdzielczość bitową dźwięku i kompresuje sygnał do pliku „sampla MP3” i zapisuje taki plik w bazie danych mikrofonów wewnętrznych. W bazie danych mikrofonów wewnętrznych przechowują się „sample”, które mikrofon wewnętrzny skleja w dźwięki, które możemy sobie przypomnieć. Podobnie, jak w przypadku projektora, synteza dźwięku polega na sklejaniu sampli, czyli w istocie jest to synteza granularna lub sampling. Żona nie może więc „wydźwięczeć” w swojej głowie niczego, czego nie usłyszała wcześniej i czego nie zapamiętałą w bazie danych mikrofonów wewnętrznych.

Głośnik centralny – interface aparatu mowy – mięśnie płuc, krtani, gardła, języka, szczęki, droga korowo jądrowa – kora w ośrodku Broki.

Budowa i funkcje:

Głośnik centralny produkuje bardzo dużo różnych dźwięków. Jest w stanie symulować brzmienia różnych naturalnych i sztucznych przedmiotów. U żony odpowiada on za mechaniczne wypowiadanie słów, bez ich rozumienia. Ośrodek Broki jest mocno skomunikowany z płatem czołowym, ale nie odpowiada za rozumienie mowy, ale jej artykulację.

Monitory odsłuchu – asocjacyjna kora mowy – ośrodek Wernickego.

Budowa i funkcje:

Monitory odsłuchu odpowiadają za rozpoznawanie słów i wypowiedzi, ale również za nucenie, śpiewanie i wystukiwanie zębami rytmów. Wszystko co wykonuje głośnik centralny jest zapisywane w bazie danych monitorów odsłuchu w postaci pliku ruchowego RU1. Plik RU1 zawiera pamięć impulsów wysyłanych z ośrodka Wernickego i wykonywanych przez komórki efektorowe mięśni płuc, krtani, szczęki, strun głosowych, języka i policzków. Dla tego gdy żona chce przypomnieć sobie jakąś piosenkę, ale po cichu, tak aby nikt nic nie słyszał, i tak z reguły porusza językiem i szczęką.

Ekstazator – Mezolimbiczny szlak dopaminergiczny, jądro półleżące – prążkowie, neurony dopaminergiczne – pole brzuszne nakrywki – interface układu nagrody.

Budowa i funkcje:

Ekstazator to generator przyjemności. Najprawdopodobniej jest to najistotniejsza struktura odpowiadająca za reakcje życiowe zwierząt. Zwierzęta dążą do przyjemności i w ten sposób reagują na środowisko życia. Przyjemność wynikająca z jedzenia, picia i rozmnażania się zapewnia zwierzętom przetrwanie. Ale ludzie też korzystają z dobrodziejstwa jakie zapewnia ekstazator. Kiedy żona zasmakuje dobrego cukierka, ekstazator zostanie „zbombardowany” sygnałem pochodzącym z reaktora chemicznego a żona poczuje nieopisywalne słowami wrażenie pochodzące z głowy, gardła i języka. Cukier i inne substancje chemiczne zapewniają żonie przeżycie, więc układ nagrody chce za zjedzenie cukierka sowicie żonie „zapłacić” tym atrakcyjnym uczuciem. Ale kiedy żona użyje kokainy lub heroiny, (niech tego nigdy nie robi) ekstazator zostanie wyregulowany maksymalnie do góry (upregulacja receptorów dopaminergicznych), uszkodzony lub zupełnie przepalony. Ekstazator posiada „układ nudy” – zabezpieczenie zapewniające przeżycie żony i chroniący żonę przed śmiercią głodową i śmiercią z wycieńczenia. Zapewnia on wrażenie nudy. Układ nudy działa na zasadzie „bramki szumów” i „kompresora dynamiki”. Ekstazator funkcjonuje w stanie lekkiego pobudzenia, przez niemal cały czas. Bramka szumów ma za zadanie zmusić żonę do poszukiwania mocniejszego sygnału kierowanego na ekstazator. Bramka działa w taki sposób , aby „szumy” czyli słaby sygnał, nie pobudzały ekstazatora. Kiedy sygnał podawany na ekstazator jest słaby, bramka szumów zupełnie go nie przepuszcza, wywołując obniżenie nastroju, chandrę i nudę. Aby pokonać nudę, żona musi więc zrobić coś, aby poziom sygnału podawanego na ekstazator przekroczył poziom przepuszczenia bramki. Bramka zmusza żonę do działania i poszukiwania przygód i atrakcji. Żona nie może leżeć odłogiem i gapić się w chmurki, bo zanudzi się, zagłodzi i zależy się na śmierć. Żona jest skonstruowana do nauki i działania. Bramka szumów ją do tego zmusza obniżając jej nastrój i zmuszając ją do poszukiwania stymulacji. Musimy więc działać i dokonać zmiany czynności na inną, najlepiej zaskakującą i stymulującą, aby wywołać zjawisko percepcyjnego uczenia się, które podniesie poziom pobudzenia ekstazatora, podwyższy jej nastrój i wywoła przeskoczenie sygnału podawanego na ekstazator powyżej progu bramki szumów. Ale gdy żona zaczyna wchodzić w stan percepcyjnego uczenia się, który wiąże się z podwyższonym nastrojem wynikającym z podwyższonego pobudzenia ekstazatora, kompresor dynamiki ekstazatora reguluje pobudzenie ekstazatora tak, aby po niezbyt długim czasie stopniowo stłumić zbyt mocny sygnał i zmniejszyć pobudzenie ekstazatora, mimo wysokiego poziomu sygnału. Kiedy sygnał jest powyżej progu zadziałania bramki ale nie zbyt mocny, kompresor stara się doprowadzić do jego stopniowego wyciszenia poprzez zjawisko chwilowego zwiększenia tolerancji receptorów dopaminergicznych. Dzieje się tak dla tego, abyśmy nie robili w kółko tego samego, bo niczego się nie nauczymy i przestaniemy zmieniać czynności które wykonujemy. Bramka i kompresor reagują tak, aby poprzez nudę i obniżenie nastroju wynikające z coraz słabszego pobudzenia wynikającego z jednostajnej, jednokierunkowej stymulacji, zmusić nas do ciągłej zmiany kierunku i rodzaju stymulacji i ciągłego percepcyjnego uczenia się. Żona jest z natury ciekawska i szuka coraz to nowszych atrakcji i wrażeń. Proces naprzemiennej nudy i percepcyjnego uczenia się jest jej potrzebny do przetrwania. Gdyby ekstazator działał w wysokim pobudzeniu przez dłuższy czas, nie doprowadzając do nudy, zmarłaby z głodu, pragnienia i wycieńczenia, ponieważ nie przerwałaby pod żadnym pozorem czynności wywołującej wysokie pobudzenie ekstazatora. Tak właśnie reagowały szczury laboratoryjne na podłączenie do ekstazatora elektrody z prądem. Kiedy szczur naciskał łapką przycisk, który podawał prąd na ekstazator, przestawał jeść i pić, i ciągle w kółko przez wiele dni wciskał przycisk. Szczur nie był w ogóle zainteresowany jedzeniem i piciem, tylko ciągle chciał wciskać ten przycisk ekstazy. W wyniku nieprzerwanej ekstazy część szczurów wycieńczyła się i zdechła, ale nie przestała wciskać przycisku. Może za jakiś czas będzie można kupić smartfona z elektrodą montowaną do mózgu, która puści prąd na ekstazator i wszystko na świecie przestanie być ważne. Ciekawe jaka będzie jego cena? Ale jak tu „dać kopa” ekstazatorowi żony? Na pewno tylko poprzez naturalny sygnał a nie przez sztuczne stymulanty takie jak kokaina, opium, heroina, metaamfetamina LSD i marihuana. Naturalny sygnał nie przepali ekstazatora. Stymulanty doprowadzą do zjawiska upregulacji receptorów dopaminergicznych poprzez zniszczenie części tych receptorów, spowodowane nadmiernym pobudzeniem. Oznacza to, że bramka szumów ustawi się tak wysoko, że naturalny sygnał jej nie przeskoczy. Żona wpadnie w chronicznego doła i chroniczne obniżenie nastroju, które będzie nie do pokonania bez stymulantów. Dodatkowo, za każdym razem, aby przeskoczyć coraz wyższy próg bramki szumów trzeba będzie dawać coraz wyższe dawki stymulantów. Tylko „mocny kop” od stymulantów będzie w stanie przekroczyć coraz wyżej ustawiony próg przepuszczenia bramki szumów. Tylko stymulanty będą jedynym środkiem, który chociaż na krótką chwilkę pokona megadoła. Wszystkie naturalne typy stymulacji ekstazatora po prostu przestaną działać bo nie będą w stanie dać takiego „kopa” aby przeskoczyć wysoko ustawiony próg przepuszczenia bramki szumów. W przypadku użycia stymulantów, próg reakcji ekstazatora podwyższa się więc nienaturalnie, poprzez wybicie lub zmniejszenie liczby receptorów dopaminergicznych w neuronach układu nagrody. Ale ekstazatorowi z nisko wyregulowaną bramką szumów można dać naturalnego kopa silnym sygnałem z niemal wszystkich innych urządzeń „kina – studia”. Żona musi tylko zadbać o maksymalną wrażliwość ekstazatora, czyli o możliwie niskie wyregulowanie bramiki szumów. Jak to osiągnąć? Trzeba utrzymać w gotowości bojowej jak największą liczbę receptorów dopaminergicznych układu nagrody. W tym celu żona powinna maksymalnie dywersyfikować naturalne źródła stymulacji. Trzeba nieustannie atakować ekstazator sygnałem z różnych, naturalnych, endogenicznych źródeł, w celu osiągnięcia ekstazy wzrokowej, ekstazy dźwiękowej, ekstazy dotykowej, ekstazy smakowo-zapachowej, ekstazy logicznej i ekstazy ruchowej. Można użyć wszystkiego na raz, ale wówczas pobudzenie może być zbyt intensywne i zbyt krótkotrwałe. Jeżeli żona zastosuje stymulację naprzemienną, efektem będzie równomierne, długotrwałe pobudzenie ekstazatora i długotrwały podwyższony nastrój.

Zombizator – układ motywacji – układ limbiczny – gałka blada – jądro niskowzgórzowe – hipokamp – wzgórze – ciało migdałowate – kora asocjacyjna wszystkich urządzeń.

Budowa i funkcje:

Zombizator produkuje głód przyjemności. Jest to bardzo rozbudowane urządzenie, ponieważ wykorzystuje korę wszystkich urządzeń odtwarzających i wiele jąder śródmózgowia. Powoduje on, że wolność do podejmowania decyzji wolnych i niezależnych od behawioralnych nacisków organizmu jest bardzo trudna. Zombizator ma za zadanie zrobić z żony zombie. Zombie to osoba silnie zniewolona najrozmaitszymi przyjemnościami. W horrorach jest to taki żywy trup, prowadzony przez głód ludzkiego mięsa. Żona potrafi przewidzieć przyjemność. Potrafi ją sobie zorganizować, ponieważ pamięta co czuła gdy ją przeżyła wiele razy i co ją do tej przyjemności doprowadziło. Żona potrafi rozróżnić mniejsze natychmiastowe przyjemności od większych, odsuniętych w czasie. Ponad to, sama prezentacja bodźca wywołującego przyjemność wywołuje wspomnienie przyjemności, które z kolei wywołuje prawdziwą, autentyczną wtórną przyjemność. Wspominanie przyjemności pierwotnej jest więc również wtórną przyjemnością. Taka wtórna przyjemność potrafi jednak sprawiać kłopoty, ponieważ przyjemne wspomnienia wywołują głód oryginalnej, pierwotnej przyjemności. Ten głód oryginalnej, pierwotnej przyjemności to główny mechanizm motywacyjny organizmu żony. Ten mechanizm bazuje na procesie warunkowania klasycznego i warunkowania instrumentalnego, które są elementem procesu percepcyjnego uczenia się. Percepcyjne uczenie się to proces autoprogramowania lub zewnętrznego zaplanowanego programowania urządzeń kina studia. Autoprogramowanie zombizatora polega na przeżywaniu przyjemności wynikającej z doprowadzenia ekstazatora do wysokiego poziomu pobudzenia. Ekstazator może być pobudzony bardzo wieloma czynnościami oraz sygnałem z zombizatora wywołanym poprzez wspominanie i wyobrażanie sobie takich czynności. Żona szybko zapamiętuje metody i reakcje prowadzące do osiągnięcia przyjemności i coraz częściej je stosuje. Coraz rzadziej stosuje ona metody i reakcje nie prowadzące do przyjemnego efektu. Motywacja jest więc bardzo powiązana z procesem uczenia się przyjemności. Najłatwiej i najszybciej żona uczy się przyjemności i najlepiej zapamiętuje przyjemność. Bardzo szybko i łatwo zapamiętuje ona również inne emocjonalne stany organizmu takie jak strach, wstręt, ból i zaskoczenie. Dla tego najszybciej i najłatwiej żona uczy się i zapamiętuje czynności i informacje powiązane z emocjami przyjemności i innymi emocjami. Nauka wykorzystująca powiązanie informacji i czynności z emocjami jest najskuteczniejsza. Emocjonalne, a także umysłowe konsekwencje wykonywania danej czynności lub analizowania danej informacji lub przyjmowania określonych stymulantów są zapamiętywane przez korę asocjacyjną wykorzystywaną jako pamięć zombizatora. Pamięć zombizatora świetnie zapamiętuje te konsekwencje i kojarzy je w sektorach kory asocjacyjnej innych urządzeń kina – studia z bodźcami poprzedazającymi konsekwecje. Zombizator w bardzo skuteczny, szybki i silny sposób kojarzy więc bodźce poprzedzające – przyczynę przyjemności, drogę do przyjemności ze stanem przyjemności – efektem. Żona z upływem czasu, coraz bardziej dąży do czynności i informacji skojarzonych poprzez zombizator z pozytywnymi emocjami – podwyższonym nastrojem i przyjemnością – nagrodami od układu nagrody. Żona z upływem czasu coraz bardziej unika czynności i informacji skojarzonych przez zombizator z negatywnymi emocjami – obniżonym nastrojem i bólem – karami układu kary. Emocjonalna przyjemność pojawia się w momencie pobudzenia ekstazatora, przy pomocy uruchomienia produkcji dopaminy w neuronach dopaminergicznych. Każda czynność, informacja lub substancja stymulująca wzrost wydzielania dopaminy może wywołać proces percepcyjnego uczenia się przyjemności i poprzez to uzależniać. Żona może się więc uzależnić teoretycznie od wszystkiego, może z wyjątkiem bólu. Wystarczy aby zombizator żony zapamiętał przyjemność i wyprodukował głód takiej przyjemności. Głód przyjemności zombizator może wyprodukować na skutek procesu przypominania tej przyjemności w powiązaniu ze skojarzeniami docierającymi do zombizatora z innych urządzeń „kina – studia”. Tak więc przykładowo: widok męża może przypomnieć żonie różne rodzaje przyjemności, które mąż żonie zadał. Zombizator żony może poprzez skojarzenie określonej przyjemności z mężem, wywołać głód przyjemności i pośrednio uzależnić żonę od męża.

Agresor – układ współczulny – neurony aktywujące.

Budowa i funkcje:

Układ współczulny dąży do utrzymania homeostazy (równowagi chemicznej) w organizmie żony, ale poza tym ma wiele innych ciekawych funkcji. Kiedy żona poczuje stres, lęk, gniew, złość, pogardę, odrazę lub inne negatywne emocje, agresor mobilizuje organizm do walki lub ucieczki. Dzieje się to za pośrednictwem adrenaliny, noradrenaliny, acetoholiny, receptorów nikotynowych, adrenergicznych, alfa i beta. Początek aktywacji agresora ma miejsce w rdzeniu kręgowym w jądrze pośrednio bocznym i to tutaj uruchamia się reakcja walki lub ucieczki wywoływana przez agresor. Agresor w sytuacji lęku, zagrożenia lub braku bezpieczeństwa, uzbraja organizm żony do walki lub ucieczki. Wywołuje rozszerzenie źrenic, wzrost tętna i siły skurczu serca, rozszerzenie oskrzeli, rozszerzenie naczyń krwionośnych mięśniowych, zwężenie naczyń krwionośnych układu pokarmowego, zahamowanie perystaltyki układu pokarmowego, stroszenie włosów na skórze i zwiększenie pocenia i spowolnienie dojrzewania limfocytów, degranulację komórek tucznych oraz wiele innych procesów mających na celu maksymalizację siły i szybkości reakcji kosztem innych ważnych procesów zachodzących w organizmie. Agresor uruchamia się bardzo szybko i jest wyłączany przez relaksator. Agresor nie wyłącza się samoczynnie tylko czeka na uruchomienie relaksatora, i wówczas się dopiero wyłącza. Agresor produkuje wrażenie stresu, który polega na wyłączeniu procesów nie potrzebnych do natychmistowei i zmaksymalizowanej walki lub ucieczki. Na przykład wyłącza trawienie i inne funkcje układu pokarmowego. Zbyt częste prowokowanie agresora żony może więc prowadzić do chorób o podłożu stresowym i lękowym, ponieważ ważne narządy wewnętrzne w czasie stresu nie są wystarczająco ukrwione lub nie pracują.

Nerwicator – układ współczulny, neurony reaktywujące i zapętlające układ współczulny.

Budowa i funkcje:

Nerwicator to rozbudowany układ odtwarzający, stanowiący pamięć agresora rozmieszczoną w korze asocjacyjnej wszystkich urządzeń kina – studia. Emocje takie jak stres, lęk, niepokój, strach, gniew i złość, mogą być głęboko zapamiętane, wbudowane w pamięć nerwicatora i odtwarzane w pętli lub w sprzężeniu zwrotnym. Pętla to sytuacja, w której pierwotne bodźce wywołujące lęk lub gniew są natrętnie przypominane i wywołują wtórny lęk lub gniew, który trudno jest zagłuszyć w kinie – studiu. Sprzężenie zwrotne to sytuacja w której stres, gniew lub lęk wywołują reakcje somatyczne, które wzmacniają odczuwanie stresu, lęku lub gniewu, i dalej jeszcze mocniej nasilają stres, lęk lub gniew, który dalej jeszcze silniej wywołuje jeszcze silniejsze reakcje somatyczne doprowadzając do efektu spirali i ataku panicznego, obsesyjnego, awersyjnego ataku fobii, stresu, leku i gniewu. Taki wtórny lęk lub gniew może żonie przypominać się automatycznie, ponieważ może mocno, szeroko, wielostronnie i pozasektorowo skojarzyć się sam ze sobą lub  z bardzo wieloma plikami kina – studia żony. Dla tego nie warto dopuszczać do zaplanowanego programowania lub autoprogramowania nerwicatora. Niebezpiecznie jest rozpamiętywać, myśleć długo o sytuacjach i przeżyciach wywołujących stres, lęk i gniew, ponieważ gdy zostaną one doskonale zapamiętane w procesie percepcyjnego uczenia się i szeroko skojarzone z plikami kina – studia, będą się coraz częściej przypominać i zapętlać, ponieważ bardzo silnie skojarzą się z głównymi filtrami percepcyjnymi i behawioralnymi w reżyserce. Widzimy więc, że agresor żona może uruchamiać przy pomocy nerwicatora. Nerwicator może uruchomić agresora zaledwie przy pomocy myśli przypominającej stres, gniew, lęk, złość lub inne negatywne emocje. Oznacza to że aby uruchomić układ współczulny – agresor –  wystarczy pomyśleć o stresie, gniewie, złości, strachu, lęku i niepokoju lub go sobie przypomnieć. Dla tego żona powinna unikać sytuacji związanych z długim i chronicznym napięciem emocjonalnym wynikającym z z negatywnych emocji, ponieważ takie emocje oraz ich przyczyny i bodźce je wywołujące nerwicator zapamiętuje doskonale, szybko i łatwo w procesie percepcyjnego uczenia się. W przypadku pojawienia się negatywnych emocji, żona powinna jak najszybciej zablokować programowanie nerwicatora i w trybie ręcznym, jak najszybciej uruchomić relaksator, który wyłączy agresor i nirwanator, który wyłączy nerwicator. Negatywnych emocji żona nie powinna więc przypominać, karmić i pielęgnować, w skojarzeniu z bodźcami je wywołującymi, ponieważ może wyhodować się z nich choroba psychiczna. Nerwicator wyposażony jest w układ demonizera, który produkuje obsesyjne, natrętne myśli i zapętlone podszepty działające na podstawie zapętlania i sprzęgania zwrotnego sygnału na trasie nerwicator – filtry główne reżyserki – nerwicator a następnie na ich bazie wywołuje w kombinatorze ruchowym natrętne czynności kompulsywne, które maja na celu rozładowanie lęku i stresu wynikającego z obsesyjnych, zapętlonych, sprzężonych zwrotnie, natrętnych myśli. Funkcją demonizera jest kojarzenie bazy danych nerwicatora z bazą danych reżyserki i bazą danych kombinatora ruchowego. Demonizer aktywowany jest myślami i ideami zawierającymi bodźce prowokujące agresor, zwłaszcza takimi, które wywołują negatywne emocje związane ze złymi relacjami z samym sobą ludźmi, Bogiem lub rzeczywistością. Takie myśli lub idee odpalają agresor, ponieważ tryb walki lub ucieczki jest związany z emocjami strachu, lęku, gniewu, złości, pogardy, wstrętu i odrazy. Gdy demoniczne myśli i idee będą często „podszeptywane” w podświadomą pamięć żony z zewnątrz (np poprzez filmy zawierające treści stresogenne, wywołujące nienawiść, pogardę, lęk i wstręt), może ona w procesie percepcyjnego uczenia się mocno, szeroko, wielostronnie i pozasektorowo skojarzyć te myśli z emocjami stresu, lęku i gniewu w bazie danych nerwicatora i filtrami głównymi w bazie danych reżyserki. Będą się one w przypadku kojarzenia i przypominania zapętlać i sprzęgać zwrotnie coraz częściej, ponieważ mocno skojarzą się z głównymi filtrami percepcyjnymi i behawioralnymi i poprzez to, trwale wbudują się w bazę danych reżyserki i nerwicatora, tak że zdominują przepływ sygnału w reżyserce. Żona zacznie być w tym wypadku coraz bardziej monotematyczna i zachoruje na nerwicę lub psychozę. Dla tego wszelkie szarlatańskie praktyki „rzucania uroków” polegają na straszeniu, stresowaniu i prowokowaniu gniewu, nienawiści i pogardy przy jednoczesnym eksponowaniu bodźców aktywujących główne filtry w reżyserce, w celu szybkiego sprowokowania pętli i sprzężenia zwrotnego opartego na negatywnych emocjach skojarzonych z głównymi filtrami percepcyjnymi i behawioralnymi w reżyserce i poprzez to, szybkiego wywołania nerwicy lub choroby psychicznej. Należy więc chronić żonę przed demonicznymi treściami i nie wystawiać żony na ekspozycję takich treści, bo gdy zostaną głęboko wbudowane w pamięć nerwicatora i reżyserki, staną się bardzo niebezpieczne i będą zagrażać wewnętrznej wolności żony. Trzeba również uważać na horrory i filmy oraz kulturę bogatą w negatywne treści i emocje. Poprzez proces traumatyzacji zastępczej, żona może identyfikować się z takimi treściami i utożsamić się z nimi. Może ona je przeżywać jako własne, ponieważ „zarażamy się” cudzymi emocjami i cudzym szczęściem, ale również i cudzym cierpieniem i cudzym lekiem, stresem, pogardą, złością i gniewem. I tu przy okazji pojawia się kobiecy problem potrzeby bezpieczeństwa. Brak poczucia bezpieczeństwa wywołuje chroniczny i długotrwały niepokój, stres i lęk, które stopniowo niszczą narządy wewnętrzne żony poprzez niedokrwienie wynikające z ciągłej aktywności agresora i nerwicatora, zbyt długo utrzymujących organizm żony w trybie walki i ucieczki. Złudne i iluzoryczne, ale odczuwalne bezpieczeństwo jest potrzebne żonie aby minimalizować jej stres, lęk, niepokój i nie dopuszczać do uruchamiania, zapętlania, sprzęgania zwrotnego i percepcyjnego uczenia nerwicatora. Bezpieczeństwo to fikcja, ponieważ nie możemy zapewnić sobie ani zdrowia ani niezależności od społecznych nacisków, ale żona tej fikcji bardzo potrzebuje do funkcjonowania w stanie relaksu i odpoczywania. W złudnym poczuciu bezpieczeństwa łatwiej jest uruchomić relaksator i nirwanator, ponieważ one są uruchamiane przez podświadome skojarzenia, a nie świadome instrukcje. Kompulsywny perfekcjonizm jest jedną z reakcji na brak poczucia bezpieczeństwa. On może być poszukiwaniem poczucia bezpieczeństwa, ale jest też jednym z symptomów nerwicy i psychozy. Mężczyznom trudno to zrozumieć, ponieważ mężczyźni w pogoni za adrenaliną i testosteronem sami prowokują stymulujące, podniecające, ekscytujące i uzależniające ryzyko i niebezpieczeństwo. Widać więc, że nerwicator żony z reguły jest dużo bardziej aktywny niż nerwicator męża. Mężczyźni od bezpieczeństwa wolą hazard i kozackie wybryki. Ciekawe w tym kontekście jest również to, że w religii kobiety poszukują zwiększenia poczucia bezpieczeństwa i podwyższonego nastroju oraz emocjonalnych uniesień a mężczyźni w religii poszukują raczej wewnętrznej siły i motywacji, uzasadnienia ryzykownych wyborów, oraz rozwiązania odwiecznych zagadek i odpowiedzi na zbyt trudne pytania. Nerwicator jest więc jednym z urządzeń które wzmacniają i określają kobiecość, żony. Mężowie mają mocniejsze nerwy i z reguły lepiej kontrolują swój nerwicator, ponieważ nie jest on u mężczyzn napędzany zionącym głodem bezpieczeństwa. Dojrzewanie emocjonalne mężczyzny wiąże się z opanowaniem emocji strachu, oswojeniem i wykorzystaniem emocji związanych z ryzykiem i zagrożeniem, i w ogóle panowaniem nad emocjami. Kobiety nie lubią blokować swoich emocji. Dla tego ksiądz na kazaniu dla mężczyzn nawołuje „zaryzykuj wiarę” a dla kobiet „Jezus Chrystus to najlepszy obrońca przed niebezpieczeństwem grzechu”. Żona to piękna, wrażliwa i emocjonalna organizatorka bezpiecznego środowiska rodzinnego i społecznego. Mąż to groźny, analityczny, zimny i bezduszny hazardzista. Te cechy doskonale się uzupełniają tworząc mieszankę gwarantującą ciekawe sytuacje i emocjonujące przygody.

Relaksator – układ przywspółczulny – neurony aktywujące układ przywspółczulny.

Budowa i funkcje

Relaksator wyłącza agresor i działa w sposób odwrotny do agresora. Można również zaobserwować, że agresor wyłącza relaksator. Urządzenia te nie mogą więc działać jednocześnie. Relaksator wprowadza organizm żony w stan spokoju, harmonii i zjednoczenia ze środowiskiem. Wywołuje on zwężenie źrenic, wydzielanie śliny, hamowanie akcji serca i zmniejszenie siły jego skórczu, zwężenie oskrzeli,rozszerzenie naczyń krwionośnych i spadek ciśnienia, nasilenie perystatyki jelit oraz wzrost wydzielania insuliny. Ciekawe jest tutaj, to że relaksator dosyć trudno jest uruchomić mimo tego, że bardzo łatwo jest uruchomić agresor. Próby uruchomienia relaksatora przy użyciu świadomych komend lub autosugestii w rodzaju „uspokój się wariatko” nie dają dobrych rezultatów. Relaksator należy uruchamiać poprzez komendy wysyłane z pamięci podświadomej. Komendę „uruchom relaksator” należy wywołać w podświadomości. Oznacza to, że aby uruchomic relaksator najlepiej wpaść w szybki trans. Tak robili poddający się japońscy żołnierze, którzy medytowali kapitulując przed amerykanami. Aby szybko włączyć własny relaksator trzeba głęboko medytować, przypominając sobie lub wyobrażając relaksujące chwile. Może to być wyobrażanie przytulania małżonka lub dzieci albo przypominanie zasypiania na plaży lub na hamaku. Bez wewnętrznego mocnego przekonania o sytuacji wymagającej uruchomienia relaksatora, organizm nie aktywuje układu przywspółczulnego. Dla tego uruchamianie relaksatora poprzez informację słowną o warunkach idealnych do relaksu nie daje takich efektów jak symulowanie warunków stymulujących odprężenie poprzez dotyk, wzrok, słuch, ruch i informację z narządów wewnętrznych. Dla tego rozwścieczoną żonę z aktualnie wysokim poziomem pobudzenia agresora należy wprowadzać w relaksacyjny trans. Należy zablokować bodźce uruchamiające agresor, najlepiej poprzez podłożenie silnych bodźców odwracających uwagę od tych pierwszych. Można więc zastosować zmianę otoczenia, atrakcyjne obrazy i dźwięki, muzykę, masaż, przytulanie, bliskość i głaskanie, taniec, ruch, żart, zmianę tematu na ulubiony temat żony. Można również uruchomić najsilniejsze skojarzenia zainstalowane w pamięci nirwanatora żony. Relaksator jest również odpowiedzialny za prawidłowe trawienie i za zasypianie.

Nirwanator – układ przywspółczulny – neurony reaktywujące i zapętlające układ przywspółczulny.

Budowa i funkcje

Relaksator ma swoją pamięć, ulokowaną w bazie danych nirwanatora. Bodźce i wrażenia aktywujące relaksator żony są skojarzone ze stanem relaksu w pamięci nirwanatora. Podobnie jak zombizator i nerwicator, nirwanator można uruchomić wyobrażeniami, myślami i wspomnieniami. Wystarczy więc przez dłuższą chwilę wyobrazić sobie lub przypomnieć stan relaksu, równowagi, odprężenia, harmonii i zjednoczenia, aby uruchomić nirwanator. Dla tego warto programować nirwanator żony wszystkim, co w skojarzeniu z pozytywnymi emocjami poda sygnał na nirwanator. Organizm żony uczy się relaksu w procesie percepcyjnego uczenia się. Emocje takie jak odprężenie, spokój, senność, ukojenie, poczucie bliskości, poczucie bezpieczeństwa są szybko i skutecznie zapamiętywane w skojarzeniu z bodźcami aktywującymi relaksator. Dla tego aktywując jednocześnie wiele bodźców uruchamiających relaksator możemy zupełnie wyciszyć organizm i zasnąć, lub przejść w stan homeostazy połączony z poczuciem wolności od potrzeb, wygaszenia cierpienia i uwolnienia. Aby w pełni wykorzystać możliwości nirwanatora, możemy zasugerować żonie programowanie nirwanatora poprzez modlitwę, medytację, kontemplację, wyciszającą muzyke lub odprężający masaż albo odprężający taniec. Prawdziwym potencjałem nirwanatora można się jednak zdziwić, ponieważ jest on wyposażony w układ afirmatora. Afirmator działa podobnie jak demonizer ale aktywowany jest bodźcami wywołującymi pozytywne emocje takie jak fascynacja, zaciekawienie, radość, odprężenie, równowaga, harmonia, zachwyt, podziw, zjednoczenie, pokój i zaciekawienie. Funkcją afirmatora jest kojarzenie bazy danych reżyserki, z bazą danych nirwanatora i bazą danych kombinatora ruchowego. Afirmator może zapętlać sygnał i wywoływać sprzężenie zwrotne sygnału, podobnie jak demonizer nerwicatora. Afirmator potrzebuje jednak bodźców prowokujących zjednoczenie, uspokojenie a także wewnętrzną i zewnętrzną harmonię z Bogiem, sobą samym i rzeczywistością, zamiast bodźców prowokujących atak lub ucieczkę. Są to bodźce wywołujące pozytywne emocje wynikające najczęściej z dobrych relacji z sobą samym, innymi ludźmi, Bogiem i rzeczywistością.  Takie „umysłowe światło” może w procesie percepcyjnego uczenia się mocno, szeroko, wielostronnie i pozasektorowo skojarzyć się z głównymi filtrami reżyserki i bazą danych relaksatora wprowadzając żonę w długotrwały stan wewnętrznego pokoju. Wówczas sygnał zapętla się i sprzęga zwrotnie na trasie nirwanator – reżyserka – nirwanator – kombinator ruchowy. Pozytywne treści i natchnienia wywołujące pozytywne emocje, wprowadzające zjednoczenie, pokój i harmonię, mogą się więc zapętlać i sprzęgać zwrotnie wywołując wzbudzenie relaksatora do poziomu stanu głębokiego relaksu i zadowolenia. Cały organizm wprowadzany jest wówczas w głębokie odprężenie psychiczne i fizyczne.

Reaktor czuciowy – komórki receptorowe skóry, mechanoreceptory, ciałka blaszkowate, nerwy czuciowe, pierwszorzędowa kora somatosensoryczna – interface układu dotyku.

Budowa i funkcje.

Reaktor czuciowy to urządzenie nagrywające stan narządów, w tym skóry. Reaktor produkuje odruchy bezwarunkowe czyli reakcje niezależne od naszej woli. Ma on za zadanie bardzo szybko dostarczyć sygnał do reaktora ruchowego w przypadku zmiany nacisku, bólu, gorąca, zimna i innych sygnałów świadczących o tym, że narządy są niszczone.

Kombinator czuciowy – asocjacyjna kora somatosensoryczna.

Budowa i funkcje.

Kombinator czuciowy to pamięć układu dotyku. Możemy wyobrażać sobie lub przypominać ból, ciepło, zimno, swędzenie, nacisk i zmiany nacisku poszczególnych narządów. Każdy narząd który możemy czuć, posiada swoją strefę w pierwszorzędowej korze somatosensorycznej. Kiedy pamięć strefy zapełni się, z powodu bardzo intensywnego używania narządu zajmującego daną strefę, wówczas może ona przenikać do sąsiadującej strefy i wpływać na czucie innego narządu.

Reaktor ruchowy – komórki receptorowe mięśni i stawów, układ piramidowy, układ pozapiramidowy, błędnik błoniasty, pierwszorzędowa kora somatosensoryczna – interface układu ruchu.

Budowa i funkcje.

Reaktor ruchowy nagrywa i czuje ruch gdy ruszamy się i gdy pracują nasze mięśnie, stawy i narząd równowagi – błędnik błoniasty. Reaktor ruchowy wykonuje proste ruchy i przesyła je w połączeniu z innymi ruchami do bazy danych kombinatora ruchowego, gdzie są one łączone w złożone kombinacje ruchowe. W szczególności reaktor ruchowy wspólnie z reaktorem czuciowym wykonują odruchy bezwarunkowe, takie jak odsuniecie ręki od gorącego kotleta.

Kombinator ruchowy – móżdżek, układ piramidowy, układ pozapiramidowy, kora przedruchowa (wszystkie warstwy kory);

Budowa i funkcje.

Kombinator ruchowy odtwarza ruch. Jest on wyposażony w sequencer – generator rytmów pracy mięśni. Mięsnie szkieletowe działają w parach. Mięśnie pracują tylko w jedną stronę więc do każdego ruchu potrzebna jest para mięśni, których współpraca musi być rytmicznie zsynchronizowana. Aby wykonywać płynnie i bez zakłóceń bardzo skomplikowane sekwencje ruchów generator rytmów wytwarza zaawansowany rytm sterujący wieloma mięśniami i koordynujący ich czasowe napięcie i rozluźnienie. Nauka chodzenia zajmuje dziecku kilka miesięcy, ponieważ programowanie kombinacji ruchowych i rytmów kombinatora ruchowego, w taki sposób aby odtwarzał on skomplikowane kombinacje ruchowe, jest czasochłonne. Dziecko nie wie, którymi mięśniami poruszać w jakiej kolejności, ale mimo tego bardzo szybko biega, ponieważ zautomatyzowanej, rytmicznej kombinacji ruchowej nie musi nawet dostrzegać. Ona wykonuje się w podświadomości i w sposób niezauważony. Kombinacje ruchowe to wszelkiego rodzaju skomplikowane czynności wykonywane w podświadomości, bez udziału uwagi. Bardzo często są to pluginy odpalane i programowane w reżyserce ale uruchamiane w kombinatorze ruchowym. Może to być prowadzenie samochodu, jazda rowerem, pływanie, prasowanie, siekanie ogórka, pisanie na klawiaturze, gra na instrumencie muzycznym, walka zapaśnicza. Muzyk nie wie jakie dźwięki i w jakiej kolejności gra. Tancerka nie wie jakie ruchy wykonuje w układzie tanecznym. Oni po prostu odtwarzają rytmiczną kombinację ruchową, której świadomie nie kontrolują. Zagranie utworu w sposób inny niż muzykowi każe zautomatyzowana kombinacja ruchowa jest dla niego bardzo trudne i wymaga nadludzkiej koncentracji. Kombinator ruchowy jest rodzajem samplera. Bardziej skomplikowane sekwencje ruchowe skleja z mniejszych ruchowych sampli. Dla tego nauka skomplikowanych czynności ruchowych odbywa się w podświadomości i polega na wielokrotnym powtarzaniu mniejszych i krótszych sekwencji ruchowych i łączeniu ich następnie w większe i dłuższe. Kiedy żona opanuje już jakąś umiejętność bazującą na kombinacji ruchowej, nie będzie łatwo tej umiejętności zmienić. Jeżeli żona nauczy się nieprawidłowo operować sprzęgłem, lub nieprawidłowo parkować, nieprawidłowo wyprowadzać kopnięcie z półobrotu, będzie to trudne do skorygowania, ponieważ ona tego ruchu po prostu nie kontroluje tylko automatycznie odtwarza kombinację ruchową. Dla tego uczenie żony skomplikowanych kombinacji ruchowych wymaga uwagi na początkowym etapie programowania kombinacji ruchowej, bo jak się już nauczy nieprawidłowych ruchów to później będzie ciężko ją nakłonić do zmiany złych nawyków ruchowych. W kontekście funkcjonalności kombinatora ruchowego ważna jest zależność kombinacji ruchowych od filtrów behawioralnych programowanych w reżyserce. Filtry behawioralne tworzą się na bazie filtrów percepcyjnych i mogą być ruchową reakcją na uruchomienie filtra percepcyjnego. Filtrem behawioralnym jest na przykład kompulsywne „wyprzedzanie wszystkiego co się rusza” na skutek uruchomienia filtra percepcyjnego „władca szos” na skutek uruchomienia filtra percepcyjnego „ja narcyz” lub „wrzucanie do koszyka z zakupami czekoladek, ciasteczek i batoników” na skutek uruchomienia filtra percepcyjnego „chwytaj dzień”.

Reaktor chemiczny – nabłonek węchowy, opuszka węchowa, pierwszorzędowa kora węchowa , kubki smakowe, struna bębenkowa, jądro pasma samotnego, most, ciało migdałowate, jądro brzuszno-boczne wzgórza, pierwszorzędowa kora smakowa – wyspa, narząd lemieszowy.

Budowa i funkcje:

Jest to bardzo ważne urządzenie w kinie – studiu żony. Reaktor chemiczny identyfikuje tysiące substancji i określa ich ewentualną atrakcyjność bądź toksyczność. Z punktu widzenia zarządzania mózgiem żony, jest to doskonały instrument wzmocnionego wprowadzania bodźców do urządzeń odtwarzających żony. Jeżeli konkretny przyjemny zapach lub smak zostanie skonwertowany w reaktorze chemicznym do pliku smakowo – zapachowego SM1 i umieszczony w bazie danych kombinatora chemicznego, to jest duże prawdopodobieństwo że skojarzy się on z konkretnymi plikami projektora, zombizatora, relacjatora a nawet mikrofonów wewnętrznych. Będzie można wówczas przy pomocy konkretnego odorantu, uruchamiać projekcje projektora zbudowane ze slajdów skojarzonych z konkretnym plikiem zapachowym lub uruchamiać pliki relacjatora skojarzone z konkretnym plikiem zapachowym.

Kombinator chemiczny – asocjacyjna kora węchowa i smakowa – kora oczodołowo przedczołowa.

Budowa i funkcje:

Podobnie jak projektor i mikrofony wewnętrzne, kombinator chemiczny jest syntezatorem granularnym. Jezeli żona nigdy nie poczuła konkretnej woni konkretnego odoranta, nie jest w stanie tej woni sobie przypomnieć i „wyobrazić” lub raczej „wysmaczyć” lub „wyzapaszyć”. Ale jeżeli jakiś kwiatek lub chwast kwitnął w ogródku jej babci 30 lat temu, to kiedy poczuje ona taki zapach z przed 30 lat, przypomni sobie, że taki zapach był trzydzieści lat temu w ogródku u babci. Nos i język żony mają świetną pamięć i to bardzo precyzyjną. Można ją wykorzystać w systemie zarządzania mózgiem żony.

Zachwycator – układ rozrodczy – interface układu rozrodczego.

Zachwycator pełni bardzo ważną rolę ważnej w procesie kontynuacji gatunku, dla tego jest bezpośrednio przyłączony priorytetową gorącą linią do układu nagrody i układu motywacji – ekstazatora i zombizatora. Zachwycator jest również bezpośrednio podłączony do reaktora czuciowego, kombinatora czuciowego, agresora i relaksatora. Gdyby nie bezpośrednie połączenie wbudowane z zachwycatora w ekstazator i zombiaztor ludzkość wyginęłaby od razu. Zachwycator uruchamiany jest sygnałami z reżyserki, kamer, projektora, reaktora chemicznego i kombinatora chemicznego, reaktora czuciowego i kombinatora czuciowego. Kluczowy jest jednak sygnał z reżyserki. Kiedy reżyserka, kamery, projektor, reaktor chemiczny, kombinator chemiczny, reaktor czuciowy lub kombinator czuciowy wyślą sygnał na zachwycator, uruchamia on narządy rozrodcze, które mają bezpośrednie połączenie z ekstazatorem i uruchamiają maksymalny poziom emisji dopaminy i przesyłu potencjałów czynnosciowych do ekstazatora. Ekstazator jest wówczas w stanie eksplozji sygnału. Zachwycator jest znacznie bardziej rozbudowany u mężczyzn. Ma to doprowadzić do natychmiastowego uzależnienia mężczyzny od kobiety poprzez percepcyjne uczenie się zombizatora i relacjatora, tak aby mężczyzna nie opuścił kobiet i ciągle próbował aktywować zachwycator przy okazji zwiększając liczebność stada. Zachwycator jest uruchamiany poprzez obserwację i analizę urody, atrakcyjności intelektualnej, oraz chemicznych plików – feromonów oraz zapachu i smaku skóry. Zachwycator jest połączony z reaktorem czuciowym, aktywując neurony czuciowe na skórze, które zwrotnie przesyłają sygnał na ekstazator. Można więc zauważyć że zachwycator spina bardzo wiele urządzeń kina studia, aktywując niemal cały mózg. To zapewnia wyjątkowo mocne doznania zmysłowe bombardujące mózg sygnałem z niemal wszystkich Zachwycator ma oprogramowanie typu BIOS, ale nie gwarantuje ono aktywacji zachwycatora jedynie przy pomocy feromonów, smaku i zapachu. BIOS zachwycatora reaguje na sygnał z kamer, projektora oraz sygnał z reżyserki, więc może go uruchamiać prawie wszystko co wygląda i kojarzy się zachwycająco. W ogromnej większości wypadków jest to widok ciała osobnika płci przeciwnej, ale nie jest to jedyny bodziec, który może uruchomić zachwycator i to właśnie jest powodem problemów. Kluczowe są więc pierwsze bodźce, które po raz pierwszy odpalają zachwycator we wczesnej młodości. Zachwycator mężczyzny może na przykład odpalać na skutek wykrycia kobiety w zasięgu wzroku, ale również może wyregulować się na odpalanie poprzez inne bodźce. Pociąg seksualny programuje się w relacjatorze we wczesnej młodości i nie jest zdeterminowany konkretnymi bodźcami. Zachwycator, podobnie jak ekstazator posiada bramkę szumów i kompresor. Kiedy bramka szumów na skutek częstych aktów seksualnych zacznie ustawiać się coraz wyżej, zachwycator zacznie odpalać coraz rzadziej. Rozwiązaniem tej patowej sytuacji jest zastosowanie postu, w celu obniżenia progu działania bramki, lub zastosowanie bardziej intensywnych bodźców albo zastosowanie całkiem innych bodźców, które mogą zadziałać na zachwycator na zasadzie szoku. Szokujące bodźce potrafią zadziałać i mogą przeprogramować zachwycator na nowe bodźce. Układ bramki szumów i kompresora dynamiki ma za zadanie ochronić przed śmiercią głodową i smiercią z wycieńczenia, wynikającą z nadużywania czynności seksualnych. Bramka szumów wymusza czasowy post, w czasie którego można zająć się czynnościami nieseksualnymi, blokując zbyt częste uruchamianie zachwycatora. Kompresor dynamiki z kolei nie dopuszcza do zbyt długiego sygnału lub zbyt intensywego sygnału, osłabiając doznania seksualne w przypadku ich częstego doświadczania. To może być interpretowane jako znudzenie bodźcem, ale ten seksualny układ nudy ratuje nam życie, chociaż czasami może być powodem zdrady lub poszukiwania nowych partnerów seksualnych. Dla tego atrakcyjność współmałżonka wzrasta w przypadku okresowych przerw we współżyciu. Ale w szczególności mężczyźni nie lubią postów i odwyków i nie poddają się bez walki. Jeżeli żona już nie „działa” tak jak na początku, to może spróbować koleżanki z pracy? Żadne przerwy nie wchodzą w grę. Skoro nie „iskrzy” już jak dawniej to znaczy że „miłość” ustała? A może miłość to nic więcej jak przelotny emocjonalny wzlot mocnych wrażeń? Tak twierdzą niektórzy artyści, ale to bzdura. Uruchomienie zachwycatora z upływem czasu staje się coraz trudniejsze, ponieważ trzeba mu podać mocniejszego kopa aby odpalił, albo zastosować post. Post jest genialnym rozwiązaniem, ponieważ wprowadza on regułę niedosytu która rodzi pasję, manię i obsesję. Z dwojga złego lepszy jest niedosyt niż przesyt. Aby żona stawała się z upływem czasu coraz bardziej atrakcyjna dla męża, musi ona odstawić męża na odwyk od swojego ciała. Dwutygodniowy post raz w miesiącu z reguły załatwia temat. Każdy nawet najsmaczniejszy łakoć i smakołyk w końcu przestanie smakować jeśli się nie zgłodnieje. Post wywołuje ponowne zdziczenie męża i jego dziki temperament po dwóch tygodniach znów powraca. Inne kobiety nie wydają się wówczas atrakcyjniejsze od żony nawet po kilkudziesięciu latach małżeństwa. Żona może więc stać się pasją, manią i obsesją męża, ale musi mu pozostawiać odrobinę niedosytu. Nie wszyscy jednak akceptują post, więc niektórzy mężczyźni próbują obejść zabezpieczenia zachwycatora i oszukać albo szokującym sygnałem przeskoczyć coraz wyżej wyregulowaną bramkę szumów. Mężczyźni nie nastawieni na umiar w atakowaniu zachwycatora bodźcami wszelkiej maści w pierwszej kolejności rzucają się na wiele kobiet, a gdy to już nie kopie wystarczająco silnie i nie przebija bramki szumów wyregulowanej coraz wyżej, zdesperowani próbują wynaturzonych sposobów aktywacji zachwycatora. Kopanie zachwycatora wszystkim co tyko możliwe może skończyć się więc dewiacjami, niszczeniem relacji międzyludzkich i krzywdzeniem innych. Co ciekawe zachwycator wysyła sygnał na agresor uruchamiając wrażenie napięcia seksualnego. Napięcie to przekształcane jest przez relacjator na wrażenie pożądania. Oznacza to, że gdy człowiek rozpoznaje okazję do atrakcyjnego aktu płciowego czuje się agresywny i nerwowy. Kiedy akt płciowy zakończy się finałem, zachwycator wysyła sygnał na relaksator.

Relacjator – asocjacyjna kora układu rozrodczego.

Relacjator to pamięć zachwycatora zawierająca bazę danych relacjatora. Jest ona zlokalizaowana w korze asocjacyjnej wielu urządzeń kina studia. Relacjator produkuje głód cudzego ciała i głód kontaktu cielesnego czyli namiętność i pożądanie. Za pomocą relacjatora zachwycator można więc uruchomić jedynie myślami, wspomnieniami i wyobrażeniami będącymi sygnałem z projektora, reaktora chemicznego, kombinatora chemicznego, agresora, relaksatora, reaktora czuciowego oraz kombinatora czuciowego. Relacjator jest bardzo pożytecznym urządzeniem ponieważ może on wzmacniać dobre relacje małżeńskie. Uzależnienie chemiczne i emocjonalne małżonków od siebie nawzajem jest możliwe dzięki wsparciu dobrych relacji jakie zapewnia funkcjonalność relacjatora. Żona może zaaplikować mężowi legalne narkotyki w postaci własnego ciała, a mąż może żonie zrobić to samo oraz dodatkowo zrelaksować żonę. Ważne jest tutaj to, żeby w bazie danych relacjatora męża filtr „żona” stanowił jedyny główny filtr relacjatora, który będzie ulokowany w bazie danych reżyserki męża. Aby to osiągnąć trzeba dbać o to aby żona mogła emitować silne bodźce wysyłane na zachwycator męża i dbać o to aby bramka szumów zachwycatora nie ustawiła się w zachwycatorze męża zbyt wysoko. To samo dotyczy męża. Ważne jest aby filtr „mąż” ulokowany w bazie danych reżyserki żony generował bodźce wywołujące wrażenie i wspomnienia zachwytu w pamięci relacjatora. Jest to zadanie trudne, wymagające i bardzo czasochłonne. Ciało mężczyzny nie jest szczególnie zachwycające. Mężowie uważają że są atrakcyjni wizualnie, ale nigdy nie mogą równać się atrakcyjnością wizualną z kobietami. Nawet kiedy mąż wygląda jak członek zespołu Chip and Dales albo jako członek młodzieżowego boysbandu do złudzenia przypominający kobietę, i tak w porównaniu z żoną wygląda beznadziejnie. Wielkie mięśnie, golenie włosów i wizyty u kosmetyczki nie wiele tu pomagają, chociaż lepsze to, niż wielki mięsień piwny i niekompletne uzębienie przednie. Mężczyzna wygląda groźnie, a nie pięknie, należy więc wzmacniać sygnał podawany na relacjator żony poprzez wszelkie inne skuteczne formy uruchamiania zachwycatora takie jak masaż, złudne poczucie bezpieczeństwa, stymulująca, inspirująca rozmowa, obietnice remontu i wyjazdu na wakacje, trans, hipnoza, afirmacja i adoracja osoby żony. Groźny wygląd nie zachwyca tak jak piękno, więc mężczyźni aby uruchomić zachwycator żony muszą nadrabiać brak piękności przez intelekt i zaangażowanie. Ale trudność polega również na tym, że każda żona ma inaczej zaprogramowany zachwycator i relacjator. Jeżeli żona zaprogramowała swój zachwycator i relacjator na filtr „groźność”, zadanie jest ułatwione. Zachwycator i relacjator można teoretycznie wyregulować na cokolwiek, o czym świadczą dewiacje seksualne, więc żona może wyregulować te urządzenia nawet na filtr „groźność”. Niektóre panie lubią macho, który zapewni złudne poczucie bezpieczeństwa i szybko podejmie za żonę większość trudnych decyzji. Ale jeżeli żona zaprogramowała zachwycator i relacjator na filtr „inteligencja”, struganie macho raczej nie zadziała. Będzie trzeba atakować zachwycator i relacjator żony przez sygnał z reżyserki aktywujący filtr „inteligencja”. Widzimy więc, że sygnał wywołujący aktywację zachwycatora żony może być bardzo indywidualny i należy go najpierw wykryć i zidentyfikować metodą prób i błędów. To może trwać latami, ale warto. Jeżeli w procesie programowania relacjatora, mąż wyreguluje relacjator na żonę, a żona wyreguluje swój relacjator na męża, wówczas mogą się oni cieszyć bardzo silnym wzajemnym uzależnieniem chemicznym i emocjonalnym i e efekcie wzajemnym namiętnym pożądaniem. Dzięki temu relacje małżeńskie mogą rozkwitać w kierunku coraz bardziej zażyłej bliskości, wzajemnej adoracji, afirmacji i małżeńskiego zjednoczenia. Jeżeli jednak w procesie programowania relacjatora w reżyserce wytworzy się zbyt wiele filtrów głównych aktywujących relacjator i stanowiących filtry relacjatora, to nie wyreguluje się on na żonę, tylko na „wszystko co się rusza i na drzewo nie ucieka”. Dla tego nie wolno programować zachwycatora i relacjatora na uruchamianie przez wiele filtrów reżyserki, ponieważ będzie to utrudniać wzajemne uzależnienie małżeńskie.

Z punktu widzenia zarządzania mózgiem żony najistotniejszy jest przebieg sygnału na trasie: urządzenie rejestrujące – baza danych urządzenia odtwarzającego – urządzenie modulujące – urządzenie odtwarzające. Znając rodzaje sygnału i trasy przepływu sygnału oraz pliki stanowiące sygnał, możemy poprzez podstawianie wyselekcjonowanych bodźców, uruchamiać skojarzenia między plikami i sprowokować określone reakcje żony. Opis konkretnych plików to jednak zakres wiedzy przekraczający tematykę niniejszej galerii. Aby przeprogramować podświadomość żony musimy więc poznać siatkę jej najważniejszych skojarzeń. Jest to siatka wielowymiarowa. Rozrysować ją możemy na modelu 3d skojarzeń. Możemy je stworzyć w postaci modelu geometrycznego opartego na geometrii euklidesowej lub na trójwymiarowych fraktalach. Do tego możemy zastosować struktury geometryczne zapożyczone z dekoracji ceramicznych ułożonych na ścianie salonu, łazienki, kuchni lub sypialni. Kiedy rozrysujemy najważniejsze dla nas słowa i obrazy oraz skojarzone z nimi słowa i obrazy będziemy mieć umysł żony na talerzu. W następnej kolejności musimy narysować model 3D skojarzeń którymi chcielibyśmy wyprzeć jej obecne skojarzenia. Niestety stare skojarzenia nie dadzą się nadpisać. One ciągle dochodzą do reżyserki i projektora ponieważ nie potniemy aksonów które je tworzą. Ale możemy te skojarzenia przy najmniej zagłuszać nowymi pozytywnymi skojarzeniami. Kluczowe jest to, aby do podświadomości pompować tylko pozytywne skojarzenia, które mają zagłuszyć skojarzenia negatywne. Przy pomocy zaplanowanych skojarzeń wzrokowych i dźwiękowych oraz kinestetycznych i dotykowych możemy również prowokować i uruchamiać powiązane z nimi uprzednio w pamięci mózgu żony stany organizmu w tym stany narządów wewnętrznych. Najlepiej do tego nadają się starożytne formy modlitwy i medytacji oraz masaż i taniec. W buddyzmie i hinduizmie stosuje się medytację i mantry, polegające na śpiewaniu pozytywnych skojarzeń. W chrześcijaństwie i judaizmie stosuje się pieśni, psalmy i poematy oraz stosuje kontemplację, które również budują w mózgu nowe pozytywne skojarzenia. W islamie śpiewa się lub recytuje Koran. Wszystkie te metody nadają się do przeprojektowania i przebudowania umysłu żony.

Interakcje reżyserki i ich zastosowanie:

Plugin – analizator antropologiczny. Reżyserka jako modulator projektora pełni jedną z najistotniejszych funkcji w umyśle żony. Oprócz kojarzenia slajdów z filtrami, interpretacji slajdów w oparciu o filtry, sterowania uwagą i kojarzeniem slajdów, reżyserka programuje pluginy (wtyczki – programy) używające bazy danych projektora i bazy danych reżyserki. Jedną z takich wtyczek może być na przykład wtyczka „analizator antropologiczny”. Ta wtyczka generuje wielokanałową analizę „człowieczeństwa” i wykorzystuje reżyserkę, projektor, monitory odsłuchu, mikrofony wewnętrzne, zombizator, nerwicator, nirwanator, kombinator chemiczny, i relacjator. W trakcie uruchomienia analizatora antropologicznego sygnał przebiega wielokierunkowo i wielokrotnie się zapętla, nie jesteśmy więc w stanie rozpisać tu dokładnie całego schematu przebiegu sygnału, ponieważ może on przepływać w wielu wariantach. Analizator i jego konfiguracja decydują o tym, w jaki sposób żona postrzega innych ludzi, jakie relacje z nimi tworzy i jaką przyjemność czerpie z bycia z ludźmi. Ludzie mogą być przedmiotem fascynacji, zachwytu, afirmacji a nawet pasji, manii i obsesji. Jeżeli dobre relacje i afirmacja ludzi staną się pasją lub manią żony, to żona będzie miała z reżyserki dodatkowy bardzo silny sygnał podawany na ekstazator, zombizator, nerwicator, nirwanator i relacjator. To da jej bardzo mocny dopływ adrenaliny, dopaminy, serotoniny i testosteronu i może ją szybko uzależnić od bycia z ludźmi i „konsumowania” dobrych relacji z ludźmi. Dla tego jeżeli żona nie ma jeszcze zainstalowanego analizatora antropologicznego lub gdy jej analizator jest źle skonfigurowany, należy jak najszybciej zając się instalacją i konfiguracją tej wtyczki. Jest ona jedną z najważniejszych wtyczek, ale czasami w natłoku informacji pochodzących z multimediów, można nie odkryć, że przedmiotem największego kopa na ekstazator i zombizator nie są gry komputerowe, muzyka, filmy, gadżety i ciuchy, ale ludzie. Nie bez powodu Zdzisława Sośnicka śpiewa „człowiek nie jest sam, nagle spotka drugiego i wie, że jego dno to raj”. Żona może wówczas czerpać niewyczerpywalne turbodoładowanie motywacji do życia i satysfakcji z życia wynikające z analizy biologicznej i programistycznej innych ludzi. Wielką frajdę mogą żonie przynosić próby instalowania lub konfigurowania wtyczek i filtrów u innych ludzi. Dla tego wychowanie dzieci i męża jest w życiu żony wspaniałym laboratorium programistycznym. Dzięki funkcjonalności dobrze skonfigurowanego analizatora antropologicznego, który przeprowadzi analizę antropologiczną każdego cudu biologicznego, i arcydzieła jakim jest drugi człowiek, i odpali rakietę na ekstazator, w kontakcie z każdym człowiekiem, żona będzie przeżywać odlot i stany euforyczne. W tym momencie należy jednak uważać, bo analiza antropologiczna arcydzieła sztuki jakim jest drugi człowiek, może uruchomić zachwycator i relacjator i w efekcie doprowadzić do zauroczenia drugim człowiekiem. Należy więc tak konfigurować analizator antropologiczny żony, aby automatycznie restartował się i kończył analizę w sytuacji odpalenia zachwycatora, chyba że, analiza uruchamiana jest w celu afirmacji męża. Mąż ma z reguły również problemy z analizą antropologiczną innych ludzi a zwłaszcza innych kobiet. Każda kobieta jest niewyobrażalnie piękna i poprzez to analizator antropologiczny męża może uruchomić projekcję projektora mającą na celu syntetyzowanie i wyobrażanie jej wyglądu bez ubrań. Widok kobiety unicestwia mózg mężczyzny, ponieważ kobieta jest najsilniejszym i najbardziej ciężkim i uzależniającym środkiem psychoaktywnym i najgroźniejszym narkotykiem. Kobiety powinny być zakazane! Kto wymyślił takie nieskończenie doskonałe stwory? Czy nie są one zbyt doskonałe? Bycie z kobietą dostarcza mielącej mózg przyjemności i teleportuje do raju. Czy mężczyzna jest w stanie udźwignąć taki przygniatający ciężar i taką bezkresną otchłań bezmiaru zachwytu? Czy magnetyczne przyciąganie jakie emituje kobieta i bezgraniczny zachwyt innym człowiekiem nie wessie męża w hipermasywną czarną dziurę zachwytu? Jak ten biedny śmiertelnik ma wytrzymać taki totalny zachwycający raj? On zwariuje z zachwytu i odbije mu ze szczęścia. W każdym człowieku można odnaleźć raj, dla tego trzeba uważać aby nie zwariować ze szczęścia. Dla tego w kulturach islamskich mąż chroni włosy, aromatyczną i plastycznie obezwładniającą skórę, usta, nos, oczy, i wszystkie doskonale wyprofilowane przetłoczenia oraz sinusoidalne i kuliste formy ciała żony przed analizatorem antropologicznym obcych mężczyzn, aby nie doszło do przemocy i rozlewu krwi wynikających z otumanienia widokiem kobiety. Dla tego również wciąż istnieją szkoły niekoedukacyjne. Dla tego również analiza antropologiczna kobiet z punktu widzenia męża jest trudna. Mąż musi tak skonfigurować presety analizatora, aby w przypadku uruchomienia zachwycatora, analizator od razu się restartował. Ale problem jest taki, że u mężczyzn zachwycator odpala już na sam widok kobiety. Dla tego mężowie nie patrzą zbyt długo na nie – żony, i patrzą w ziemię albo w bok gdy rozmawiają z kobietami i analizują ich oprogramowanie. Już sam głos kobiety może wywołać ciarki na plecach mężczyzny, dla tego w kontakcie z nie-żonami mężowie muszą natychmiast w trybie ręcznym odpalać filtr behawioralny „nie patrz na dekolt” i „uruchom tarczę przeciwzachwyceniową”. Mimo tych wszystkich problemów z konfiguracją, warto analizować antropologicznie wszystkich ludzi których ma się przywilej odkrywać w własnym matriksofilmie. Z punktu widzenia męża, każdy inny mężczyzna jest potencjalnym rywalem. Ale ta rywalizacja jest bardzo stymulująca i rozwija umiejętności męża. Każdy sportowiec potrzebuje rywala, który daje mu wycisk, ale którego podziwia, szanuje i od którego może wiele się nauczyć. Porażki uczą bardziej niż sukcesy. Dobry rywal to najlepszy nauczyciel. Dla tego im trudniejsi konkurenci i rywale tym więcej frajdy z rywalizacji. Porażki są równie przyjemne co i wygrane ponieważ jak twierdzi Yoda mistrz Yedi: „zadaniem mistrza: przerosnąć dać się”. Bywa jednak, że analizator antropologiczny jest blokowany przez filtr „ja narcyz”, lub dostaje nieciekawe „presety” wywoływane przez filtry behawioralne „terroryzuj”, „manipuluj”, „imponuj”. Trzeba na nie uważać bo gdy analizator nie funkcjonuje optymalnie, traci się bardzo wiele ekscytujących scen i wątków w matriksofilmie.

Plugin – antywirus. Kolejną wtyczką opartą na bazie danych reżyserki i w zasadzie wszystkich innych urządzeń jest antywirus. Funkcję antywirusa żony pełnią zainstalowane u żony doktryny filozoficzno-etyczne i religijne. Żona ma zwykle jednego antywirusa, ale może próbować zainstalować kilka na raz. Który antywirus najlepiej chroni przed złośliwym oprogramowaniem to kwestia wiary. Jeżeli jednak u żony funkcję antywirusa pełni doktryna katolicka, to należy instalować wszystkie jej składniki bo w innym wypadku ochrona dysków kina studia będzie dziurawa i jakiś syf znajdzie lukę i zainfekuje oprogramowanie kina studia. Doktryna katolicka ma już około 5 tysięcy lat doświadczenia w analizie wszelkich problemów ze złośliwym oprogramowaniem więc poszczególne rejestry zagrożeń i moduły ochrony są tam bardzo zaawansowane. Była ona już tysiące razy aktualizowana, a jej najnowsze aktualizacje dostosowują silnik antywirusa do najnowszych zagrożeń. Jeżeli jakość życia polega na jakości relacji między żoną a nią samą, jej środowiskiem życia, Bogiem, mężem, ludźmi i rzeczywistością to katolicki antywirus jest sprawdzony i bardzo skuteczny w maksymalizacji jakości relacji międzyludzkich, ponieważ blokuje złośliwe oprogramowanie i udostępnia w pakiecie za darmo doskonałe pluginy do podkręcania relacji z Bogiem, żoną, mężem i ludźmi takie jak np. analizator antropologiczny i adorator małżeński. Warto w tym kontekście zauważyć, że jeżeli jakieś złośliwe oprogramowanie zajmie konkretne obwody w korze asocjacyjnej, to bardzo długo się je „zapomina”, ponieważ blokowanie złośliwego oprogramowanie na nowo przypomina o jego istnieniu i jego ponownej aktywacji. Można powiedzieć, że jeżeli z pamięcią żona nie ma problemów, to złośliwe oprogramowanie zostanie tam do śmierci. Funkcją antywirusa jest więc blokowanie złośliwego oprogramowania, a nie jego usunięcie. Dla tego ważne jest żeby antywirusa instalować dzieciom i to jak najwcześniej, bo jak nałapią „demonów”, to antywirus będzie miał potem dużo do roboty.

Plugin – plazmowo – kwantowy, kosmiczny turbomotywator. Jest to jedna z najciekawszych wtyczek, którą opracowali fizycy teoretyczni na potrzeby wygenerowania wrażenia sensu istnienia. Reżyserka na pewnym etapie dojrzałości generuje pytania o sens i cel życia. Próby odpowiedzi na takie pytania są zawsze związane z wiarą a nie z wiedzą, z matematycznym prawdopodobieństwem a nie z empirycznym dowodem. Cel i sens życia to zagadka, którą od wieków ludzie próbują rozwiązać i układanka, którą próbują ułożyć. Próba odpowiedzi i znalezienia rozwiązania daje kolejnym pokoleniem niezwykłą motywację do myślenia, pracy i działania. Czy, a jeżeli tak to, co lub kto za tym wszystkim stoi i dla czego jest tak a nie inaczej? Przy użyciu coraz lepszych narzędzi teoretycznych i technicznych fizycy opracowali model rzeczywistości, który stał się obecnie głównym paradygmatem w naukach przyrodniczych. Instalacja tej wtyczki, daje żonie wrażenie, że rzeczywistość jest przyczynowo – skutkowa, choć niedeterministyczna i że rzeczywistość ma sens i cel. Plazmowo – kwantowy kosmiczny turbomotywator instaluje w bazie danych reżyserki i projektora schemat historii obserwowalnego kosmosu. Wg obliczeń kosmologów, którzy zakwestionowali dziewiętnastowieczny model wszechświata stacjonarnego, cała nasza rzeczywistość zrodziła się 14,4 miliarda lat temu w eksplozji mikroskopijnie małej kuli kwantowej plazmy. Argumentem za tą hipotezą jest zjawisko ucieczki galaktyk (udokumentowane przesunięciem widma promieniowania najdalszych galaktyk spiralnych ku czerwieni – efekt dopplerowski) powszechnie występujące reliktowe, mikrofalowe promieniowanie tła, odkryte w 1965 roku przez Arno Allana Penziasa i Roberta Woodrowa Wilsona, (nagroda Nobla w 1978), które zostało sfotografowane za pomocą sądy WMAP. Plazmowo kwantowy kosmiczny turbomotywator daje więc żonie mocną intuicję, o przyczynowości świata. To blokuje w projektorze dołujące slajdy i syntetyzowane z nich intuicje o świecie, który jest niewytłumaczalnym, bezsensownym chaosem, który człowiek nieudolnie próbuje poukładać za pomocą kategorii językowych, w ogóle się do tego nie nadających.

Plugin – Analizator estetyczny. Reżyserka przy pomocy wielokanałowej obróbki sygnału z wielu urządzeń może zainstalować w bazie danych reżyserki i projektora analizator estetyczny. Funkcją analizatora estetycznego jest produkcja wrażenia wzrokowej – estetycznej ekstazy. W kontekście zarządzania mózgiem żony, ważne jest to, że ekstazator jest mocno stymulowany obrazem bogatym w intensywne bodźce wzrokowe, ponieważ bodźce te wzmacniają sygnał podawany z kamer na projektor i z projektora na ekstazator – w efekcie stymulując rozpoczęcie procesu percepcyjnego uczenia się i w dalszej kolejności wzmacniając sygnał podawany na reżyserkę w celu analizy bodźców i w dalszej kolejności stymulując uruchomienie filtrów, tworzenie nowych filtrów i w dalszej kolejności zwrotnie, ponownie kierując sygnał na ekstazator. Zapętlenie sygnału na drodze kamery – projektor – ekstazator – reżyserka (filtry) – ekstazator, może wywołać sprzężenie zwrotne i wzbudzić ekstazator do poziomu wzrokowej – estetycznej ekstazy. Osiągnięcie przez ekstazator wysokiego poziomu pobudzenia wywołuje efekt pamięciowy w pamięci zombizatora. W efekcie efektu pamięciowego następuje proces percepcyjnego uczenia się. Proces ten wzmacnia połączenia neuronalne i zapis slajdów w bazie danych wzrokowych oraz wzmacnia połączenia neuronalne tworzące odpowiednie filtry w reżyserce. Wniosek jest z tego taki, że obrazy wywołujące wysoki poziom pobudzenia ekstazatora zapamiętujemy łatwiej, szybciej i utrwalamy w pamięci na dłużej. Najszybciej i najlepiej uczymy się przyjemności więc najszybciej i najlepiej zapamiętujemy bodźce wywołujące wysoki poziom pobudzenia ekstazatora. Aby wywołać wysoki poziom pobudzenia ekstazatora do poziomu wzrokowej ekstazy powinniśmy więc „karmić” oczy obrazami, które wywołują efekt percepcyjnego uczenia się i które powodują zapętlenie się sygnału na drodze kamery – projektor – ekstazator – reżyserka (filtry) – ekstazator. Muszą być to więc obrazy bogate w bodźce, które uruchamiają główne filtry żony w reżyserce. Jeżeli chcemy więc wzbudzić ekstazator żony do poziomu wizualnej ekstazy, i powiązać uczucie wizualnej ekstazy w pamięci zombizatora w powiązaniu z obrazem męża w pamięci projektora, w powiązaniu z filtrem „mąż” w pamięci reżyserki, powinniśmy najpierw wykryć, które filtry w reżyserce żony są najbardziej rozbudowane. Jeżeli najbardziej rozbudowanym filtrem w reżyserce żony jest filtr „porządek”, wówczas musimy stworzyć w domu intensywne bodźce aktywujące filtr „porządek” oraz filtr „mąż”, bodźce aktywujące slajdy twarzy męża w projektorze oraz intensywne bodźce aktywujące BIOS kamer. Możemy to osiągnąć, osiągając maksymalny, osiągalny porządek i udekorować porządek intensywnymi bodźcami wzrokowymi, (np kolorowe kwiaty, ogolona i uczesana twarz męża, ubranego w estetyczne ciuchy, telewizor z romantycznym teledyskiem i nastrojowe światło). Jeżeli sygnał z kamer pobiegnie do projektora i na ekstazator a następnie do reżyserki do filtrów „mąż” i filtrów „porządek” a dalej z powrotem na ekstazator, to jest szansa na sprzężenie zwrotne i wzbudzenie ekstazatora do poziomu estetycznej – wizualnej ekstazy. Wówczas sygnał podawany jest na zombizator, który uruchamia proces percepcyjnego uczenia się. Zombizator wzmacnia połączenie neuronalne między filtrem „mąż”, filtrem „porządek” i slajdami twarzy męża w pamięci projektora. Potrzeba i głód porządku mogą się więc powiązać poprzez to w pamięci zombizatora żony z potrzebą i głodem oglądania męża (tęsknotą za byciem z mężem).

Interakcje nerwicatora i ich zastosowanie.

Nerwicator poprzez agresor i specyficzne filtry reżyserki może podać sygnał na ekstazator. Stad biorą się u nas ryzykowne zachowania oparte na negatywnych emocjach. U niektórych osobników stres, strach, lęk, przemoc, rywalizacja oraz walka lub ucieczka mogą kojarzyć się z przyjemnością. Działa to szybciej i skuteczniej u mężczyzn ponieważ są oni wrażliwi na przyjemność wywoływaną adrenaliną i testosteronem. Nerwicator może sprowokować zwiększenie produkcji adrenaliny i testosteronu poprzez wtórną aktywację agresora, będąca efektem przypominania sobie lub wyobrażania negatywnych emocji, lub sytuacji które takie negatywne emocje prowokują. Dla tego też żona powinna czerpać przyjemność ze stresu, strachu i gniewu tylko wówczas, gdy są to emocje sportowe lub emocje traktowane z komediowym dystansem. Sport oraz film akcji, horror lub thriller polega właśnie na wykorzystaniu symulowanych, wirtualnych, negatywnych emocji do produkcji przyjemności. Nie należy jednak tych negatywnych wirtualnych lub sportowych emocji nadużywać i traktować ich na zbyt serio, ponieważ mogą one aktywować układ demonizera.

Interakcje nerwicatora z reżyserką.

Jeżeli filtry „zdrowie”, „bezpieczeństwo”, „uroda”, „dobre relacje” są filtrami głównymi w bazie danych reżyserki żony, to istnieje ryzyko, że nerwicator w procesie percepcyjnego uczenia się zbuduje mocne, szerokie, wielostronne i pozasektorowe skojarzenia emocji takich jak stres, niepokój, gniew i lęk z tymi filtrami. Żona będzie wówczas narażona na chroniczne odpalanie agresora przez nerwicator za sprawą uruchomienia tych filtrów. Sygnał zapętlany lub sprzęgany zwrotnie na trasie reżyserka – nerwicator – agresor – jest bardzo niebezpieczny zwłaszcza gdy w nerwicatorze aktywowany jest demonizer. Jeżeli kojarzenie lub przypominanie tematów, myśli i idei związanych ze zdrowiem, bezpieczeństwem, urodą, dobrymi relacjami i posiadaniem pieniędzy będzie wywoływać emocje lęku przed utratą zdrowia, utratą bezpieczeństwa, utratą urody i utratą dobrych relacji lub utratą pieniędzy, żonie grozi aktywacja demonizera i coraz częstsze myśli natrętne dotyczące tych filtrów. Efektem tych natrętnych myśli mogą być czynności kompulsywne. Żona może popaść w hipohondrię, perfekcjonizm, bulimię, bigeizm, skrupulatyzm, i skompstwo a w efekcie tego, wykonywać dziwaczne czynności które maja na celu pozbycie się lęku przed utratą zdrowia, utratą bezpieczeństwa, utratą urody i utratą dobrych relacji lub utratą pieniędzy.

Interakcje nirwanatora z ekstazatorem.

Nirwanator, zwłaszcza pracujący w trybie aktywnego afirmatora, może aktywować filtry percepcyjne i behawioralne reżyserki które są mocno, szeroko, wielostronnie i pozasektorowo skojarzone z ekstazatorem, przy okazji jednocześnie wywołując wzbudzenie ekstazatora do poziomu umysłowej ekstazy zachwytu, uwielbienia i afirmacji. Do takiego trybu współpracy nirwanatora z ekstazatorem potrzebne jest odpowiednie oprogramowanie reżyserki zawierające odpowiedne filtry w reżyserce, które wywołają przekierowanie sygnału z nirwanatora na filtry reżyserki i dalej na ekstazator. Kiedy pokojarzymy pozytywne treści i natchnienia wywołujące pozytywne emocje mocno, szeroko, wielostronnie i pozasektorowo w filtrach reżyserki, bazach danych nirwanatora i ekstazatora możemy uzyskać trwały efekt umysłowej adoracji. Filtry wywołujące stan adoracji powinny zapewnić wszelkie możliwe warianty adoracji takie jak adoracja żony, adoracja ludzi, adoracja świata, adoracja Boga a także adoracja rzeczywistości. Ludzie, którzy funkcjonują z tak zaprogramowanymi filtrami reżyserki oraz bazami danych ekstazatora i nirwanatora, żyją w najwyższym standardzie szczęścia. Można ich rozpoznać po emanującym z nich pokoju i entuzjazmie.

Interakcje nirwanatora z projektorem, mikrofonami wewnętrznymi, monitorami odsłuchu.

Programowanie nirwanatora żony poprzez wprowadzanie do bazy danych nirwanatora pamięci bodźców wywołujących pozytywne emocje w skojarzeniu z głównymi filtrami, z plikami projektora, mikrofonów wewnętrznych, monitorów odsłuchu, może skutkować zapętleniem i sprzężeniem zwrotnym tych skojarzeń i osiągnięciem stanu wewnętrznego, który szybko rozładowuje negatywne napięcie emocjonalne żony i szybko wprowadza ją w głęboki błogostan długotrwałej harmonii i równowagi.

Jakie są więc standardowe zestawy bodźców które możemy spreparować aby zadowalać, stymulować i wychowywać żonę. To zależy co chcielibyśmy osiągnąć. Załóżmy, że potrzebujemy osiągnąć maksymalne zadowolenie i maksymalnie podwyższone samopoczucie i nastrój żony. Co może zbombardować ekstazator żony najsilniejszym endogenicznym sygnałem w sposób możliwie długotrwały i wywołać trwały efekt pamięciowy w zombizatorze i nirwanatorze? Tak jak zauważyliśmy wcześniej najsilniejszą substancją psychoaktywną jest człowiek. Jak więc „podać” lub „zaaplikować” żonie męża? W jakim zestawie bodźców mąż powinien zostać „zaserwowany” żonie? Załóżmy, że żona jest życiowo zogniskowana  na złudnym poczuciu bezpieczeństwa wynikającym z zasobnego konta bankowego. Oznacza to, że w umyśle żony filtr „pieniądze” jest szeroko, wielostronnie i pozasektorowo skojarzony z filtrem „bezpieczeństwo”. Wówczas mąż mógłby próbować stosować zdzierskie i chciwe terms of trade własnego gospodarstwa domowego, założyć organizację terrorystyczną mającą na celu pozyskanie bajońskich kwot pieniędzy lub harować jak wół, aż do pierwszego zawału i wykorzystać filtr percepcyjny żony „pieniądze” jako punkt zaczepienia filtra percepcyjnego „mąż”. Ale w tej koncepcji kryje się błąd. Polega on na tym, że skojarzenie bezpieczeństwa z pieniędzmi ma charakter oprogramowania złośliwego. Zabezpieczanie życia żony przy pomocy pieniędzy nie gwarantuje żadnego bezpieczeństwa, a zbyt duże ilości pieniędzy, wręcz przeciwnie, mogą bezpieczeństwo nawet zmniejszyć. Nie bez powodu bogaci muszą zatrudniać ochroniarzy i barykadować się w biurowcach za kilkoma murami z sekretarek i asystentów po to aby ludzie życiowo zogniskowani na pieniądzach nie rozszarpali ich na strzępy. Zbyt dużo interesantów i klientów może nie dopuścić do żony prawdziwych przyjaciół, męża i dzieci. Poza tym skojarzenie pieniędzy z bezpieczeństwem ogniskuje życiowo żonę na pieniądzach jako gwarancji bezpieczeństwa. Gdy na życiowym celowniku żony ustawione zostaną pieniądze, z życiowego celownika żony mogą więc zniknąć ludzie i mąż. Zadaniem męża jest więc w pierwszej kolejności zagłuszanie w umyśle żony skojarzenia pieniędzy z bezpieczeństwem i stopniowe, wieloetapowe przepięcie skojarzeń filtrów „ludzie”, „miłość”, „dobro”, „uczciwość”, „zabawa”, „przyjaźń”, „afirmacja”, „obdarowywanie” do filtra „bezpieczeństwo”. Do jakich filtrów w umyśle żony należy więc, z punktu widzenia męża, prowokować kojarzenie filtra „mąż”? Najlepsze dla filtra „mąż” są właśnie skojarzenia z filtrami: „Bóg”, „ludzie”, „miłość”, „dobro”, „empatia”, „uczciwość”, „zabawa”, „przyjaźń”, „afirmacja”, „obdarowywanie”, „zaangażowanie”, „zainteresowanie”, „bezpieczeństwo”. Wytworzenie takich skojarzeń to ważne zadanie. Nie chodzi tu jednak o spreparowanie prowokacyjnych „ustawek” lub o jakieś zaplanowane manipulacje, czy też małżeńskie public relations, ale o szczere, przemyślane zabiegi o których powinna dowiedzieć się żona. Jakie więc skojarzenia wyprodukować w umyśle żony i przy użyciu jakich bodźców?

Zestaw bodźców nr 1 : skojarzenie „Bóg” – „mąż”. W pierwszej kolejności skupmy się na kojarzeniu filtrów „mąż” – „Bóg”. Jeżeli mężowi uda się zaistnieć na stałe w umyśle żony jako prezent i dar od Boga, to efekt tego skojarzenia jest piorunujący. Ta koncepcja pochodzi z jednego z przemówień Jana Pawła II. Z automatu mąż staje się treścią, celem i główną atrakcją życia żony. Jeżeli Bóg wymyślił i opracował męża, to znaczy, że jest on dziełem największego artysty i nie ma w nim skazy. Choroby i starość męża to tylko naturalne sceny boskiego scenariusza, który ma na celu wywołać dodatkowe napięcie i wątki w matriksofilmie żony. Jedynym problemem jest wówczas tylko to, że mąż o siebie nie dba i, że ma głupie pomysły wynikające ze złośliwego oprogramowania, z którym nie radzi sobie źle skonfigurowany lub niekompletnie zainstalowany antywirus. Zestaw bodźców spreparowanych pod BIOS i filtry żony powinien składać się w tym wypadku z przyjemnej, wizualnej i dźwiękowej formy dziękowania Bogu za dar najwspanialszej żony w celu sprowokowania w rewanżu podziękowania przez żonę za dar męża. Może to być wspólna modlitwa lub uroczysta uczta dziękczynna ku chwale Boga za to, że stworzył taką boską żonę. W czasie takiej modlitwy lub uczty mąż może jednocześnie prowokować skojarzenia filtra „mąż” z filtrami „najlepsza muzyka”, „najlepsze żarcie” oraz „perfekcyjnie dobrane ciuchy” oraz „inteligencja emocjonalna”. W tym celu należy włączyć ulubioną muzykę żony lub jakąś pozytywnie zaskakującą kompilację nastrojowej, relaksującej muzyki, przynieść dla żony ulubioną sałatkę lub ciasto, nałożyć ciuchy, które zaskoczą pozytywnie żonę i zadawać żonie wiele pytań na temat jej przeżyć i ulubionych tematów, wnikliwie analizując przy tym odpowiedzi żony. Bardzo pożyteczne są w tym zestawie wypowiedzi męża dotyczące nieskończonego piękna ciała i umysłu żony takie jak „jesteś arcydziełem” „jesteś cudem” „wyglądasz jak matka natura”, „powiedzieć o tobie że jesteś bezmiarem i oceanem zachwytu to jak powiedzieć o Michaelu Schumacherze, że umie operować sprzęgłem”, „zwariuje z zachwytu”, „jesteś rajem”, „nie ma takich słów, do których można porównać ciebie”, „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało o tym co przygotował Bóg dla tych co odkrywają ciebie”, „twoje ciało wyrzeźbiła ręka nieskończonego i wszechmogącego geniuszu”.

Zestaw bodźców nr 2: skojarzenie „ludzie” – „mąż”. Kolejne cenne skojarzenie przebijające umysłowy pancerz żony i trawiące umysł żony jak pocisk penetrujący, to skojarzenie filtra „mąż” z filtrem „ludzie”. W celu zbudowania tego skojarzenia należy zastosować zestaw bodźców pozwalający żonie zaobserwować, zapamiętać i zdumieć się, że mąż nade wszystko przejawia zainteresowanie ludźmi i koncentruje uwagę na ludziach, przy najmniej tak samo jak na sobie samym, w taki sposób, że afirmuje wszystkich ludzi i pragnie dla nich największego dobra i korzyści nie oczekując niczego w zamian. Innymi słowy zestaw bodźców nr 2 ma na celu udowodnić żonie, że mąż widzi w ludziach swoje największe szczęście. Taki zestaw może składać się z wolontariatu męża i jego społecznego zaangażowania w życie i problemy innych ludzi, pod warunkiem, ze mąż nie zaniedba wolontariatu jakim jest małżeństwo i rodzina. Może to być zaangażowanie w wychowanie młodzieży, zapobieganie samotności osób starszych i w ogóle wszelkie formy służby. W zestawie powinny więc znaleźć się również: bezinteresowna pomoc męża, osobom, które same nie są w stanie sobie pomóc, afirmacja ludzi samotnych, opuszczonych, chorych, uwięzionych, prześladowanych, zaangażowanie w uczciwe formy pozyskiwania środków na szczytne cele, upominanie osób krzywdzących innych i brak obojętności na błędy, mózgotrzepy i złośliwe oprogramowanie u innych. W zestawie można zastosować działania i wypowiedzi kojarzące filtr „mąż” z filtrem „altruizm” takie jak: „Odpocznij i zrób coś na co masz ochotę a ja przejmuje twoją robotę”, „Harujesz jak wół a jesz jak ptaszek, zrobię ci kolację i zapraszam na masaż relaksujący”, „Nie jesteś kombajnem AGD tylko ósmym cudem świata, teraz pozwól mi podziwiać twoje ciało na kanapie, a ja zrobię obiad i umyję podłogę”, „Nie powinnaś tyle sprzątać, bo się uzależnisz. Idź na odwyk a ja posprzątam”, „Te dzieci to jakieś pantery, uciekaj w bezpieczne miejsce a ja się nimi zajmę”, „Ja tu jestem od wynoszenia śmieci, a ty od tu jesteś od uszczęśliwiania mnie swoimi potrzebami. Nie ma większej rozkoszy niż spełnianie twoich potrzeb”, „Dla czego masz tak mało potrzeb, które mógłbym dla ciebie spełnić, pozwól mi się spełniać i realizować, spełniając twoje kaprysy i zachcianki”. „Czy nie wiesz że do zadań porządkowych i gospodarczych masz mnie? Dla czego się pchasz do odkurzacza? Ja byłem pierwszy”.

Zestaw bodźców nr 3. skojarzenie „miłosć” – „mąż”. Miłość nie jest zauroczeniem ale postawą, która nigdy się nie zmienia. Miłość to poświęcenie własnych potrzeb w celu wytworzenia nowej potrzeby: zaspokajania potrzeb osoby kochanej. Miłość powinna więc kojarzyć się z obdarowywaniem, poświęceniem i afirmacją. Jeżeli postawa miłości zaczyna kojarzyć się z podporządkowaniem to jest to kiepskie skojarzenie. Osoba kochająca ofiarowuje sie, ale nie koniecznie podporządkowuje.

Dla czego podoba się nam efekt geometryczny 3d? Ponieważ on pomaga nam myśleć logicznie i systemowo. Geometria jest językiem konstrukcji technicznych. Ale czy nie może być językiem konstrukcji logicznych? Niemal wszystkie płytki ceramiczne i gresy tworzą siatkę geometryczną spoin i podziały geometryczne na ścianach i podłogach. Chyba, że układa je bardzo zdolny glazurnik. Jeżeli układając płytki ceramiczne i gresy artysta glazurnik krzywo rozpocznie pierwszy rząd, to pod koniec ściany wyjdzie fala lub sinusoida. Czy posadzki i ściany muszą być proste? Czy wszystko musi być prostokątne? Kątówka naprawi ten nudny prostokątny krajobraz i będzie jakby projektował Antonio Gaudi.  Wszyscy jesteśmy niewolnikami geometrii, bo geometria jest dla naszego aparatu percepcyjnego szkieletem świata. Obraz świata budujemy w naszych umysłach w oparciu o geometryczne mapy upraszczające obserwowane obiekty do uproszczonych brył. A więc wszędzie widzimy efekt geometryczny 3d. Prosta, punkt, symetria, fraktal, bryła, figura, to słowa – obrazy, przy pomocy których porządkujemy nasz świat. Bóg nie zna linii prostej bo wszystko co można zaobserwować jest krzywe. Glazurnik też ma problem z linią prostą, zwłaszcza gdy układając płytki ceramiczne i gresy dające efekt geometryczny 3d sączy piwko. Właściwie to glazurnik musi ułożyć płytki ceramiczne i gresy tak, żeby nie było widać, że jest krzywo i na tym polega sztuka układania płytek. Nigdzie nie ma kątów i ściany nie mają pionów. Piec do wypalania ceramiki również nie radzi sobie z linią prostą ponieważ płytki ceramiczne i gresy produkuje się z glinianego ciasta i piecze w piecu tak jak ciasto. Po wypieczeniu płytki ceramiczne i gresy kurczą się o około 10% i wyginają. Przepraszamy was klienci, ale nic na to nie poradzimy, że płytki ceramiczne i gresy są krzywe. Wszystko jest krzywe, nawet najnowsze BMW. Tylko oko tego nie sprawdzi. Aby wykryć krzywiznę karoserii musimy zastosować pomiar laserowy, chociaż laser też jest krzywy. Grawitacja ziemi, słońca i księżyca  zakrzywiają strunę gitary i promienie światła. Einstein bardzo chciał żeby światło biegło po prostej, ale mimo jego wysiłku umysłowego i naukowego autorytetu światło bezczelnie skręca gdy przechodzi przez pole grawitacyjne. Prosta w naturze nie istnieje. Punkt, bryła i figura też. Przestrzeń również nie istnieje. Istnieje za to relacja odległości mierzona w stosunku do innej odległości. Czas również nie istnieje. Istnieje tylko relacja następstwa zdarzeń mierzona innym zdarzeniem. Istnieją więc relacje między obiektami ale nie ma czasu i przestrzeni. To nas intryguje. Dla tego geometria jest czarująca, inspirująca i intrygująca.

Ale my jesteśmy uparci. Chodzi nam o efekt geometryczny 3D. Zwłaszcza ten z intensywną fakturą. Chcemy aby prosta, figura i bryła zachwycały nas i naszych gości. Płytki ceramiczne i gresy udekorowane kaleidoskopami, fraktalami, patchworkami, geometrycznymi strukturami i układankami są fantastyczną inspiracją do myślenia o zagadkach wszechświata oraz podkreślają nowoczesny lub nawet futurystyczny charakter budynków i pomieszczeń. Dekoracje geometryczne są dzisiaj jednymi z najbardziej popularnych. Porządkują one przestrzeń w naszym polu widzenia i dają wrażenie, że panujemy nad materią i własnym życiem. Ludzie uporządkowani lubią iluzję porządku, ładu i geometrii ponieważ w takim porządku czują, że maja kontrolę nad rzeczywistością. Porządek daje nam psychiczną siłę wynikającą z umiejscowienia kontroli wewnątrz nas. To my kontrolujemy świat, a nie świat kontroluje nas. Z takim nastawieniem częściej odnosimy sukcesy ponieważ wierzymy we własne siły, toteż chce się nam działać i pracować. Dla tego dzieci które mają w pokoju porządek często osiągają lepsze wyniki w szkole.

Ale to nie wszystko. Jeżeli ściany są niezbyt równe to możemy równać je tynkiem, lub równać je optycznie, maskując krzywizny. Dawniej lekarstwem na krzywe ściany były boazerie i panele ścienne. Dzisiaj okłada się je kamieniem, imitacjami kamienia, lub płytkami ceramicznymi i gresami dającymi efekt geometryczny 3d. Ważne jest przy tym to, że optycznie dużo łatwiej jest zauważyć brak równoległości  blisko położonych linii prostych niż brak prostopadłości linii położonej do nich prawie prostopadle. Oznacza to, że jeżeli nie ma pionów przy równoległych ścianach w narożnikach to możemy to zamaskować stosując długie poziome proste równoległe biegnące od jednego do drugiego narożnika. Jeżeli są problemy z krzywizną podłogi w stosunku do sufitu to można je maskować długimi prostymi równoległymi biegnącymi pionowo.